Love pour La Leben

Doen

2011-05-26T14:51:00.001+02:00

De deken daarboven
Rijke flows en rap gepraat
Vriendschappelijke raad

Ze pakken me beeten fluisteren hard
Doen maakt staal van wol

Maar ik heb alleen
Een botte heggenschaar
En een lint zo stug als zeemanstouw

Om mijn voeten klemmen loden klotsen
Door mijn vingers ontglipt steeds
De kracht ze voort te stuwen

Ik slinger dan maar heen en weer
Op de tegel waar ik begon
Terwijl ik nog zo hard probeer

Een heimelijk stadsparadijs

2011-05-21T02:06:00.001+02:00

Een rookwolk speelt kiekeboe met de bamboeschutting achter de loods. Het is half twee ’s nachts en ik ben op een technofeest, vanwaar die rook? Ik loop om de loods heen en schuif de bamboe opzij. Een barbecue vol grijze reuze gamba’s, lamskoteletten en Duitse braadworsten wordt zorgvuldig in de gaten gehouden door een Rastafari in een shirt met psychedelische opdruk. Hij legt zijn jointje op een braderiekassaatje, schudt mijn hand en vraagt met een accent dat goed bij hem past of ik garnalen lust.

Clayton spreekt zijn publiek; jonge horecamensen die gewoonlijk op dit tijdstip bierspellen spelen, monter toe. Hij vertelt dat hij en negen anderen in het schoolgebouw naast de loods wonen. Ze betalen geen huur, hebben een zelfgebouwde sauna, piano, expositieruimte en iedereen houdt alles schoon. Geduldig draait hij de gamba’s om. Hij voelt zichtbaar geen enkele drang om het grillproces te versnellen, mist de mij zo bekende drift om hardhandig het vocht uit zeevruchten te slaan met een ijzeren schuimspaan. Ik probeer de balans te vinden tussen ‘mijn ongebreidelde enthousiasme uiten’ en ‘mezelf in toom houden’. Het voelt een beetje als die keer in Artis toen er een stokstaartje Purple Rain voor me begon te fluiten. Van pure gelukzaligheid wil je het liefste de amandelen uit je keel schreeuwen, maar de vrees is te groot dat zulks averechts werkt en je je onderwerp van fascinatie afschrikt.

Als de zon opkomt verruil ik de techno even voor de stille waterkant. Even verderop rolt Clayton nog een joint, raast een vriendinnetje voorbij op skates, een marinier mummificeert zichzelf in een Ajax-vlag en een meisje met een motorslot om haar nek gedrapeerd dartelt in het rond.

De lucht doet mij aan Claytons shirt denken. Oranje met rode sproetjes, doorkruist met goudgele streken. Ik besef dat er dadelijk einde komt aan dit korte interbellum waarin ieders bezit gemeengoed was en gelatenheid zegevierde. Ik moet weer naar de overkant, waar een biertje twee keer zo veel kost, mijn haarlak niet mee de club in mag, rokers weer zwakke sujetten zijn en zeevruchten gefrituurd zijn en in een Macdonalds verpakking zitten.

Ik bevries het uitzicht en besluit nog heel even binnen te dansen voor dat kleine stukje onontdekt regeringloos paradijs dat Amsterdam nog herbergt.

Veilig in de club

2011-04-25T00:08:00.003+02:00

De rokersruimte is gevuld met goedgeluimde twintigers. Het is hier niet moeilijk om een gesprek aan te knopen. Ik ga zitten op een stapelstoel van plastic, zo een die je vroeger in de schoolkantine veel zag. Het is de laatste onbezette stoel en ik ben niet de enige die voornemens is er op te vlijen.

Sam is ook goedgemutst dus ik mag zitten. We besluiten het zitvlak te delen. Net als ik heeft Sam sterk de behoefte om te praten. Over de mogelijkheid om er buitengewoon uit te zien in H&M kleding, over de overlap tussen de studies Werktuigbouwkunde en Rechten (nihil), over de hang naar de tijd dat keuzes nog voor je gemaakt werden, over onze held Hans Boutellier, over de Veiligheidsmaatschappij en over vriendschap.

Want wat wij voelen, te midden van al het rookgeweld en flarden van opgetogen gesprekken, zouden we op dat moment het best kunnen omschrijven als ‘de kiem van een vriendschap’. We voegen elkaar toe op vriendenplatform Facebook en besluiten de muziek op te zoeken. De techno manoeuvreert mij in een soort eenmanspolonaise, een houding die om mij heen veelvuldig wordt aangenomen. Sam en ik bevestigen nogmaals hoe fijn het is om mensen te leren kennen met wie je veel gemeen blijkt te hebben.

De twaalf uren die volgen heb ik nog talloze aangename gesprekken. Brownies worden gedeeld, evenals sigaretten, flesjes bier, deodorant. We bekommeren ons om elkaar en zeggen dingen als: “Ik ga je straks missen”. Zondagavond vraag ik mij af of een vriendschap op deze manier zou kunnen ontstaan. Beklonken in het umfeld van snoeiharde muziek en dito versnaperingen. Waren wij niet gewoon verliefd op die plotseling opdoemende wederkerige affectie? Wil Derkse zegt in het boek Over vriendschap (dat ik kreeg van een goede vriendin); “Vriendschap is een zone zonder gevaar.” Als ik Sam nu tegen zou komen in het park zou ik hem misschien niets te vertellen hebben. Alle ingrediënten die ervoor zorgden dat we ons die avond in de rokersruimte of in de danszaal veilig voelden ontbreken. We zouden opnieuw een safe haven moeten creëren. Maar we weten allebei: die avond, op dat moment; was alles oprecht.

GONZOWORLD

2011-04-24T22:14:00.008+02:00

“Vermijd social networking, dat is voor losers. Het is belangrijk dat je het idee voorwendt dat je het te druk voor dat soort dingen hebt. Post nooit iets van enige betekenis maar ga eens per week online en like dan alles behalve één post van haar. Resultaat: ze zal zich gevleid voelen dat je interesse toont. Maar, belangrijker: de onzekerheid slaat toe: “Wat was er mis met mijn post over honden, verkleed als dictators?” Huilend gaat ze die nacht naar bed, zichzelf plechtig belovend dat ze alles op alles zal zetten om jou voor zich te winnen.

Bovenstaand stukje komt uit The Gonzo Guide to Life; een hilarische handleiding voor de mid-twintiger en de typische situaties waarin hij/zij kan verkeren, op de nieuwe website www.gonzoworld.com. Bekijk 'm hier http://bit.ly/eIkg0H

GONZO is geboren op een regenachtige dag tijdens een bijeenkomst tussen K*SWISS en de mensen in het magazine. GONZO deelt haar naam en inspirator met het Nederlands/Belgisch muziektijdschrift Gonzo (circus) Hunther S. Thompson, die in de zeventiger jaren de Gonzo-journalistiek introduceerde, is voor beide tijdschriften de grootste inspiratiebron. GONZOWORLD put vooral uit de gedachte dat alles uit het leven gehaald moet worden. Het leven wordt mooier door fantasie, lol, begeestering, optimisme en van de regeltjes afwijken.

Daarom besloten de mensen achter GONZOWORLD om elke dag naar hoogtepunten te zoeken en deze vast te leggen in foto’s, stukjes tekst en filmpjes. Het magazine is gratis te downloaden op de website en als je deel wilt uitmaken van de GONZOWORLD crew kun je je daar aanmelden.

De verborgen juweeltjes van L.A.

2011-04-14T12:26:00.002+02:00

Hidden Gems of L.A. is de nieuwe campagnefilm van schoenenmerk Palladium: een urban explorationfilm met actrice Odette Annable in de hoofdrol.

De vroege zomer wordt passend ingeluid met deze broeierige ontdekkingsreis door Annable’s woonplaats die gekenmerkt wordt door de markante Watts Towers, The Rosslyn Hotel en The Wright House. Geen zevenmijlslaarzen maar extreem lichte, ademende doch robuuste LITE laarzen van Palladium brengen haar en de kijker naar onontgonnen juweeltjes in de stad: de mysterieuze torens van South Central, een kunstenaarskolonie in de schaduw van een snelweg en het dak van een gedenkwaardig hotel in het centrum van een onaf huis van Frank Loyd Wright in de heuvels rondom Malibu.

Voor de duur van de zoektocht ontpopt de vrouwelijke schone zich tot een onverschrokken ontdekkingsreiziger en toont daarmee aan dat de laars van Palladium, sinds de Tweede Wereldoorlog de laars van het Franse Vreemdelingenlegioen, nog steeds relevant voor avonturiers over de hele wereld.

website van Palladium

Objectivity is an illusion - GUP #29 The Women issue

2011-04-14T01:43:00.001+02:00

Meer dan duizend woorden: korte verhalen met een foto als inspiratiebron

2011-04-07T12:18:00.000+02:00

In de krochten van het nachtleven

http://www.deoptimist.net/2011/01/meer-dan-duizend-woorden/

Hergebruikt idealisme

2011-04-07T12:14:00.003+02:00

Zaklampen scannen de stoepen. Een berg vuilniszakken voor een grote supermarkt trekt aandacht. De groep stevent erop af, het enthousiasme is goed voelbaar. Zo voelde Sjakie zich dus in de chocoladefabriek. De vuilniszakken worden zorgvuldig van hun knoop ontdaan, zodat ze later weer dichtgemaakt kunnen worden. “We laten de boel meestal netter achter dan hoe we het aantroffen.”

Ik kijk naar de documentaire over Freegans, mensen die zich verzetten tegen de massaconsumptie en verspild eten uit vuilniszakken nuttigen. Een operazangeres toont fier haar buit: verpakte gesneden sla (eigenlijk houdt ze niet van verpakte sla, het heeft zo’n raar smaakje), bagels, olijfolie en een tijdschrift. De olijfolie is het juweeltje.

Na de film loop ik met een vriendin naar huis. Ze vertelt me over Eddie Vedder.
“We have a greed on which we agreed”. Ik vind het een mooie zin en thuis luisteren we verder. Ik denk aan de Freegans. Grote idealen komen ergens uit voort. Er werd gezegd dat velen van hen slachtoffer zijn geworden van het Amerikaanse kredietsysteem. Ze verloren hun baan, raakten hun huis kwijt en gingen op zoek naar alternatieven. Zo kwamen zij terecht bij ecologische gemeenschappen. Maar in hun ogen woedde ook iets anders. Iets dat veel dichter bij de mens staat dan idealisme. Hebzucht.

Een container vol weggegooide spullen van studenten. De Freegans staan er als geitjes aan het hek bij een kinderboerderij omheen. Ze voelen wat ik voel tijdens de uitverkoop, op een rommelmarkt of in een net ontdekte hippe winkel waar het ook nog eens uitverkoop is. Ogen scannen de spullen, je weet precies welk item jij gaat wilt. Als een havik ga je erop af.

Hebzucht is een zonde die nooit vervuld raakt. De secondelijm, bezem en de aardbeien uit de vuilnisbak belanden op de stapel andere overbodige spullen bij de zelfgeproclameerde utopist thuis. Hergebruik, inderdaad. Van de massaconsumptie. Dat wel.

Utopitect

2011-03-28T19:22:00.002+02:00

Dit zijn een paar pagina's uit de gastbijlage van De Optimist in muziektijdschrift Gonzo (circus) magazine. Ik heb de hoofdredactie van de bijlage verzorgd en daarnaast een essay geschreven over Merel Zwarts fotografieproject Utopitect. Klik op de pagina's om in te zoomen. Deze uitgave (Gonzo #102) is nu te koop bij de betere boekhandel.

Opgesloten in de wind

2011-03-28T19:00:00.001+02:00

Ik weet niet wat het is
dat me in jouw armen drijft

Je omhelst me als de augustuswind
In een deken van genegenheid
pak je me in en houdt me vast

Niet een troosteloze schouder
waar jij op vlijdt
Die ik meedraag, elke dag

Onder jouw oksel schuilen
Als onder een paddestoel
Bruin met vale stippen
In een droom die ons bijblijft

Volle maan

2011-03-28T18:56:00.003+02:00

De flats op Groeneveen hadden nog die honinggraatstructuur die kenmerkend voor de hele wijk was in de zeventiger jaren. Ze keek uit op een parkeerplaats die even breed was als de flat en zo ver reikte dat ze de auto's achteraan niet van elkaar kon onderscheiden. Er lag maar een smalle strook schaduw voor de flat, de late augustuszon had vrij spel op de metalen autodaken. Als ze haar ogen een beetje dichtkneep en over het balkon leunde kon ze station Ganzehoef zien. Ze wist, dat als de metro daar binnenreed, het nog zeven minuten duurde voor Ray of een vriendin of haar zus of wie dan ook de tocht naar de flat had afgelegd. Hoewel het in Rays geval ook langer kon duren, hij kende de jongen uit de buurt en moest soms nog 'dingen regelen'.

Vandaag had hij wel erg lang over de zeven minuten durende voettocht gedaan. Ze had de metro aan zien komen en vervolgens had ze zeker zeven sigaretten gerookt voordat de intercom blijk van zijn aanwezigheid gaf.

Hij lag op de bank en keek tv. Zynnia tikte met haar joint op de balkonreling en nam vervolgens nog een diepe hijs. Ze draaide zich om op het krukje en zag dat hij overeind was gekomen en met de afstandbediening speelde. Hij hield het in zijn rechterhand, liet het door zijn vingers glijden en ving het steeds precies op het moment dat het zou gaan vallen op.
“Wil je iets eten?”, vroeg Zynnia.
“Ik heb dorst”, zei Ray.
“Maar wil je ook iets te eten of niet?”
“Doe maar.”
“Ja, doe maar. Wat moet ik maken dan in godsnaam? Taco's, dat lust je toch? Ik heb nog over van gisteren.”
“Varkensvlees of rund?”
“Weet ik veel, wat maakt het uit?” Zynnia haalde haar schouders op.
“Ik lust geen varkensvlees.”
“Sinds wanneer?” , vroeg Zynnia verontwaardigd en luid, alsof ze hem niet serieus nam.
“Varkens zijn vieze beesten.”
Zynnia liep naar de open keuken. Ze liep door het kraaltjesgordijn in de deuropening, zonder het eerst aan de kant te schuiven waardoor het in haar in het gezicht sloeg als tegenwind. Het zoomen van de magnetron op de achtergrond en het rinkelen van de kraaltjes vormden 80 seconden lang een eenzaam concert op negen hoog.
“Whatever, Ray, zei Zynnia toen vanuit de keuken. “Je eet het maar, of je eet het niet.”

Zynnia gaf Ray een theedoek en het bord opgewarmde taco's. Ze maakte de salontafel aan zijn kant vrij door de stapel dvd's en post te verschuiven en zette er een blikje gele Fernandes naast. Ze pakte de reclamefolders van de salontafel en ging op de andere bank zitten. Gedachteloos nam Zynnia ze door en legde ze daarna weg. Toen nam ze deze nog eens door, gooide de folders zonder goede aanbiedingen op de grond en legde de rest naast zich neer.
Ze had steeds meer moeite om iets tegen Ray te zeggen. Het leek wel alsof er een muur tussen hen ingemetseld werd, een muur die steeds hoger werd en haar dwong met hem te praten, als een tijdbom.

Ray zette het bord op de salontafel en veegde zijn handen af aan zijn spijkerbroek.

De stilte die volgde was eigenlijk geen stilte; de buurvrouw praatte liefkozend tegen haar kat vanaf haar balkon, de koelkast gromde van ouderdom, Mtv Raw kondigde een nieuwe videoclip aan, de ventilator zoemde en speelde met het kraaltjesgordijn. Toch had het nog nooit zo stil geleken.

“Dit nummer”, Zynnia wees naar de tv. “Weet je waar het over gaat?”
Ray was gaan liggen, zijn hoofd rustte op een kussen en hij keek uitdrukkingsloos naar het scherm.
Zynnia wachtte zijn antwoord niet af. “Hij schrijft een brief naar zijn ongeboren kind, omdat zijn meisje een miskraam heeft gehad. Fucking erg lijkt me dat. Weet je hoe groot de kans is dat je een miskraam krijgt als je een..”
“Kom niet met die domme praatjes bij me aanzetten, hoor je?” Rays ogen werden groot.
Zynnia krulde haar benen op en trok een fleecedekentje over zich heen.
“Hij rapt over zijn ongeboren kind omdat hij spijt heeft over dingen die hij heeft gedaan, snap je? Zijn eigen moeder trapte hem de deur uit en hij heeft alles zelf moeten doen. Daarom zegt hij 'als iets met me gebeurt is dit de brief aan mijn ongeboren kind', Ray maakte wilde handgebaren en praatte hard, alsof hij zelf de jongen uit het nummer was.

Can I believe in my own fate
Will I raise my kids in the right, or the wrong way?
Dear mama I'm a man now
I wanna make it on my own, not a handout
Make way for a whirlwind prophesized
I wanna go in peace.. when I gotta die
On these cold streets, ain't no love, no mercy, and no friends
In case you never see my face again
To my unborn child

“Het is het lot. Je gelooft toch in God, Ray?” Het was een retorische vraag. Zynnia koesterde een wens, in het begin was het een wens, ze had het voor het eerst gevoeld toen ze een jaar of twaalf was en had zich in haar genesteld. De afgelopen jaren was die wens uitgegroeid tot een hardgrondig verlangen. Het verlangen om iets voor zichzelf te hebben. Iets dat haar definieerde, iemand die van haar zou houden en haar niet zou verlaten.

“God gaat je luiers niet betalen.” Ray zat met zijn hoofd tussen zijn knieën en zijn handen om zijn hoofd gevouwen.
Zynnia sprong op van de bank en ging in de deuropening naar de gang staan, haar handen op haar buik.
“Ik hou het.”
Ray liep naar haar toe, pakte met zijn hand haar arm vast en duwde haar ruw opzij. Hij liep naar de voordeur.
“Niet gaan Ray, ik kan het niet alleen.”
Hij draaide zich om. “Als je geen miskraam wilt, laat je me nu gaan.”
Zynnia zag de tatoeage in zijn nek. Er stond 'hustler'. De deur sloeg zo hard dicht dat hij niet meteen in het slot viel. Ze drukte hem voorzichtig dicht en zakte door haar knieën. Zo bleef ze zitten, zo lang totdat het buiten donker werd en ze door het melkglas van de voordeur de volle maan tot wasdom zag komen.

De Limburgse herberg

2011-01-30T16:52:00.003+01:00

Rechts van mij een vrouw met een kampsyndroom:
"Het ergste wat je kunt doen is je kinderen het recht ontzeggen om hun ouders te zien. Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van.."
Links de helderziende jeugdvriend van mijn vader:
"En weet je wat ik toen zei? Ik zei vergeven kan ik, maar vergeten, vergeten nooit.."

Aan de andere kant van de kamer onderbreekt mijn vader de monologen:
"Shinta, heb je Tineke al ontmoet, van die dichtbundel? Tineke, Shinta schrijft ook.."
Ik vouw mijn handen om mijn oren. Mijn rug gloeit. In mijn hoofd voel ik steken en kloppingen, alsof er een orkest met trommels, trompetten en een gong losbarst. Ik excuseer mij. Snel loop ik naar het toilet en sluit mezelf op. Ik luister naar het zoemen in mijn oren en fantaseer dat ik voor altijd hier mag blijven, in het donker met niets meer dan het rustgevende gezoem om mij heen.

De realiteit is anders. Ik ben op mijn vaders verjaardag en dat betekent een huis vol mensen die ik grotendeels niet ken; alles van mij willen weten; een ontzettend interessant levensverhaal hebben of anderszins mijn vaders empathie gewekt hebben.

Er moet iemand naar het toilet.

Nukkig verlaat ik het toilet en ga aan de andere kant van de woonkamer zitten. Een Indonesische jongen genaamd Tarzan zit naast me. Ik probeer een flauw grapje, hij spreekt de taal niet goed genoeg om er om te kunnen lachen, ik heb geen zin om het in gebrekkig Indonesisch uit te leggen. Een Arabisch uitziende man heeft een foto-album meegenomen. Hij begint uit te leggen. Toen hij nog in Irak woonde maakte hij zelf aquariums. Hij was kunstenaar, verdiende veel geld. Nu kan dat niet meer, want hij moest vluchten vanwege zijn geloof. Het enige wat hem nog herinnert aan zijn leven daar zijn de foto's. Het zijn kitscherige aquariums, gevuld met miniatuurkerkjes, speelgoedauto's en schelpen. Ik spreek geen Irakees, hij spreekt niets anders dan Irakees maar maar we begrijpen elkaar.

Mijn ouderlijk huis is een soort herberg. In de zomer stond er fervent Hare Krishna-aanhanger op de stoep, in wit gewaad met blote voeten en gitaar bewapend. Soms slapen er backpackers die op doorreis zijn in de logeerkamer. Dan legt mijn vader handdoeken klaar en maakt mijn moeder een traditionele Indonesische maaltijd. Als klein meisje keek ik eens stiekem in de rugzak van een Duits meisje. Haar hele leven leek er in te zitten. Ik dacht: Ze heeft zo weinig maar eigenlijk is ze heel rijk.

Zo kijkt mijn vader vast naar mij. Laat haar nu maar balen, eigenlijk is ze heel rijk.

Ook te lezen op www.djbroadcast.nl

- Posted using BlogPress from my iPhone

De Optimist

2010-12-09T10:21:00.002+01:00

Momenteel ben ik redactie-assistent bij digitaal cultureel magazine De Optimist alwaar ik een wekelijkse rubriek 'portretschrijven' heb. Daarnaast zijn er essays en interviews van mij te lezen dus ik ben hier wat minder actief tot en met januari 2011. Lees mijn verhalen op De Optimist!xoxo

Erfenis van de beterweters

2010-11-12T12:28:00.003+01:00

De geëmancipeerde burger is na decennialange strijd ontevreden over de uitkomst van het mondige burgerschap. Want nu het oude gezag verlamd is en niet alleen de media en commerciële organisaties maar ook politici als schoenenpoetsers aan onze voeten liggen weten we daar opeens geen raad meer mee.

Het oude gezag, dat zich kenmerkt door een bevoogende, zeer indirecte democratie begint in de 70-er jaren af te brokkelen. De kantiaanse opvatting dat de burger zelfstandigheid hoort na te streven en geen leiding van bovenaf moet dulden vormt de bakermat van de individualisering. De macht van de overheid moet controleerbaar zijn en aldus worden wetten als de Wet Openbaarheid van Bestuur in het leven geroepen. Burgers willen over alles wat zich ook maar in hun straat zou kunnen afspelen inspraak. Hen komen rechten toe, en in naam daarvan komen ze voor zichzelf op. Dat zorgt ook voor een nieuwe benadering van het strafrecht. Het systeem, amper bekomen van de transformatie van een abstract dogmatisch vergeldingsstelsel in een instrument dat de rechtspositie van de burger moet versterken, wordt opnieuw herijkt. De burger verlangt nu dat de overheid niet aleen zorgend, maar ook straffend optreedt, uit hoofde van haar zorgplicht veiligheid en orde te waarborgen. Over alles wordt gedebatteerd en het dialoog is het nieuwe politieke mantra. De verzorgingsstaat wordt ter discussie gesteld en de zuilen verdwijnen: ontwikkelingen die vragen om nieuwe politieke mechanismen en organisatievormen.

In de dertig jaar die volgen komen die niet tot stand. Die afwezigheid van een stabiel systeem zorgt ervoor dat de mondige burger steeds meer te zeggen heeft.De eerste generatie burgerparticipanten vanaf de jaren 70 emanciperen onder de kap van de verzorgingstaat. Zij kunnen hun eigen woonkamer inrichten maar hoeven niet om te kijken naar de gang van zaken achter het hek van hun achtertuin. Als naar het neo-liberale idee van de nachtwakerstaat dan alles geprivatiseerd is in de jaren 90, ontstaat het besef dat de overheid de bal der verantwoordelijkheid terugkaatst naar de burger. En die zit daar niet op te wachten. Hoogleraar Wijsbegeert Gijs van Oenen: “De zelfstandige burger is nu definitief de hoofdrol toebedacht, maar een script kan en mag er niet meer worden geschreven. Dus wat heeft hij eigenlijk te zeggen?”Zonder de overheid niet bijster veel. De burger is het jongetje in de klas dat zijn vinger opsteekt en niet meer weet wat hij wil zeggen zodra hij aan de beurt is. Maar toch is hij er van overtuigd dat het de overheids-organisaties zijn die falen. De maatschappelijke problemen zijn niet afgenomen nu veiligheid, onderwijs, financiële markten en immigratie is uitbesteed, maar daar had de overheid dan maar toezicht op moeten houden. Aan de burger heeft het niet gelegen, die is welvarend, de politiek zou dus eens naar hém moeten luisteren, in plaats van andersom.

Die falende overheid hebben wij echter zelf gecreeërd. Ze is het resultaat van onze inspraak.We zeggen dus eigenlijk dat we zelf gefaald hebben.En die boodschap hebben politici niet in de wind geslagen. Pim Fortuyn is de eerste die begrijpt dat het gat tussen burger en politici gedicht moet worden. Als hij in 2001 de politiek in gaat krijgt hij de massa moeiteloos op zijn hand. Hij is voelbaar en aanraakbaar voor iedereen en keert zich bovendien tegen de puinhoop in Den-Haag. Na Fortuyn probeert Rita Verdonk het nog maar tot aan Geert Wilders slaagt geen populist er nog zo goed in de afstand tot de kiezer te overbruggen. We willen geen machthebbers die het beter weten, maar volksvertegenwoordigers die naar ons luisteren, die onze wensen in beleid omzetten. Een skateboardende Balkenende, Jan Marijnissen op de bank bij Robert Jensen, op visite bij Wouter Bos, we zijn gaan inzien dat sinds de ingetreden intimiteit-op-afstand, de maatschappelijke problemen nog steeds niet verholpen zijn.

Maar nu? We accepteren geen betuttelende overheid meer. Wat we echter niet beseffen, is dat dat oude, falende gezag, in is wezen ons eigen gezag is, tot stand gekomen door die verwoede burgerparticipatie. En omdat we niet meer terug willen naar het linkse decennium waarin we niks te zeggen hadden zoeken we heil in de populisten die zich zo duidelijk tegen de staat keren en Den-Haag doen voorkomen als één groot boos monster, een onwrikbaar geheel.Überpopulist Wilders vertolkt de onvrede van de geëmancipeerde burger over de valse belofte van het mondige burgerschap.

Maar het gevaar dat Dick Pels in 2007 al schetste in Vijf jaar na Fortuyn wordt nu bewaarheid: de directheidswaan waarbij het volk als een 'mythische eenheid' wordt beschouwd, en de 'volksleider' zichzelf ook als de exclusieve belichaming ervan gaat zien. Alleen in deze constructie ziet de teleurgestelde burger nog een mogelijkheid tot heerschappij van het soevereine volk. Wilders maakt daar dankbaar gebruik van, legt nog eens extra de nadruk op de wil van die anderhalf miljoen Nederlanders: de wens van die eerste generatie liberalen voor een schone luier en het vergroten van de angst voor taken waar de staat verantwoordelijk voor is (immigratie, integratie). En dat alles op een bedje van gedoogsteun, want alleen zo kan hij de volkswil blijven vertegenwoordigen zonder die om te zetten in bestuurlijke daden en politieke verantwoordelijkheid.

Yummie mummies don't jive

2010-11-08T14:41:00.000+01:00

“Dude, how are you supposed to dance on this kind of music?”
“That's the beauty of it. You're free to decide on your own. No rules. Just let your body guide you.”
I'm confused. “Really, is there not some kind of Goa dancemoves manual?” My friend shakes his head. A rush runs through my vains. Is this freedom?

Girls in shredded leggings holding a cigarette to match their smudged mascara and a fish eye lens pointing at their 'I don't give a fuck what you think' faces. The lomography camera belongs to a guy whose curly pony is blocking his sight. He wears a retro-vintage-new age-hippie bag around his waist. The ensemble appears a bit uncomfortable. If I didn't know better I would ask them if they were okay. But the way their shoulders shock in their leather jackets, how unnatural their feet point to each other, their spastic hand gestures. I didn't end up in a collective bad trip: I'm at a hipster party.

Every subculture has their own dancing conventions. To discard those is like entering a wrong password. You're not a guido if you don't smell you upper lip, wear your sunglasses on the tip of your nose and knock on the floor with your fist until the beat apparantly transforms in an imaginary boxing ball which you then to kick the shit out of. You're probably considered an intruder when popping and locking at an informal reception in between out-of-the-box thinking flexmanagers.
A burlesque pin-up daggering in her pencil skirt would definately lose that rockabilly feel.

In the end everyone wants to belong to a group. You can try to follow the beat of the music all you like, if you don't move your body in the right way, you will feel as if you are at the wrong party. And it's part of the human conditioning. We need conventions. To know how to dance and how to walk the streets. Yummie-mummies, never-ever grannies, ganguro girls, homeboys. The only way to be free is to become a new hippie and listen to Goa. But off course you would have to dye your hair pink and play with a random fluorine piece of toy while dancing in the rain, then.

t*licious

2010-11-08T11:25:00.000+01:00

Magazine voor travestieten en transgenders. Cover ontbreekt alleen in dit bestand!
Tekst: Shinta Lempers,Anne Huibers, Danielle Lakeman, Crissy Thomas, Stefan Cornelissen,Veerle Maris, Lisanne Liebregts & Rosalyn de Lange
Vormgeving: Shinta Lempers en Anne Huibers
Art-Direction: Dirk Smit

t*licious

De methode van Ton

2010-10-26T16:13:00.000+02:00

23.30. Ton maakt zich op om naar bed te gaan. Hij staat voor de wasbak, precies in het midden. In zijn rechterhand de roterende Oral B elektrische tandenborstel met speciale AV-A vormige haren. In zijn linker een zacht geïmpregneerd washandje. De heen-en-weer oscillatiebewegingen van de tandenborstel voltrekken zich synchroon met die van het washandje. 23.34 Ton strekt zijn rechterarm uit. De oplader van de tandenborstel staat precies op de plek tot waar zijn arm reikt. Moeiteloos valt de borstel in het oplaadpinnetje. Ondertussen stapt hij met zijn rechtervoet op het pedaal van het prullenbakje en gooit het washandje in een dusdanige boog dat het de binnenwanden van de emmer zo veel mogelijk ontziet.
Lizzy ligt inmiddels al in lepeltje-houding in bed.
“Blijf zo maar liggen”, fluistert Ton in haar oor. Hij drukt zich tegen haar aan en zoals iedere nacht protesteert ze niet. Daarom, en omdat ze de eerste vrouw in zijn leven is die niet zeurt over zijn gewoontes, houdt hij zoveel van haar. Een emotie die hij durft toe te laten sinds zij in zijn leven is. Sinds zij bewezen heeft dat ook haar leven zich enkel en alleen afspeelt rondom hem. Geen kind, ex-vriend of baan die een wig tussen hen kan drijven. Terwijl hij zijn stijfgeworden lul in haar wringt scheurt hij rustig, en precies de scheurrand volgend, een wegwerpvaatdoekje van de wegwerpvaatdoekjesrol om de houder op hun nachtkastje, en schuift het fluks onder haar billen. Hij begraaft zijn hoofd in haar weelderige bos blonde krullen, die altijd ruiken naar zijn favoriete vrouwenshampoo. Vier minuten later, waarvan hij een minuut niet, en drie minuten wel nadenkt over de vraag hoe hij het doekje zodadelijk nog efficiënter kan opvouwen, rolt hij Lizzy een beetje van zich af en vouwt het wegwerpvaatdoekje op. Linkerpunt op de rechter, dan van boven naar onder en nog een keer dubbel. En hij mikt als een volleerd basketballer op het prullenbakje in de hoek, die hij nu het donker is niet ziet maar niettemin weet hij dat het opgevouwen goedje nu bovenop de andere opgevouwen goedjes beland is.

De dorpsbewoners zijn inmiddels gewend aan Lizzy. Soms zit ze urenlang achter het raam dat beplakt is met zo een semi-verduisterend stickervel, maar waar haar perfecte verschijning niettemin doorheen schemert. Haar immer gestifte lippen, van het volume dat geregeld in echtheid betwijfeld wordt door de vrouwen in Natasja's schoonheidssalon. Haar puntige tieten en die ranke schouders: Lizzy is het opgesloten onderwerp van de fantasie van de bakker, de accountant op de hoek en van de barman en zijn stamgasten. Maar Lizzy doet nooit een stap buiten de deur, geduldig wacht ze elke dag van negen tot kwart over zes tot Ton haar komt verzorgen. Zonder hem is ze niet meer dan een kasplantje.

Ton kijkt op zijn digitale duikershorloge. Hij haalt een brillendoekje over zijn glazen en kijkt nog eens. 17.45. Nog even en dan kan hij weer naar Lizzy. De waas die de laatste tijd over haar ogen ligt verraadt dat ze niet al te lang meer deel zal uitmaken van zijn leven. Maar hij wil het afscheid zo lang mogelijk uitstellen. Hij kan zich geen leven meer zonder haar voorstellen. De eenzaamheid, de lege plek in zijn bed. Drie jaar geleden, toen hij voor het eerst met haar kennis maakte op het internet, was hij meteen verkocht. En nog steeds is zij zijn kalme middelpunt in dit universum van klunzige non-anticipators en geilboze impulsjagers. Ton kijkt weer op zijn horloge. 17.46. Heeft hij een minuut staan dagdromen? Snel herpakt hij zich, enigszins trots op het feit dat hij blijkbaar niet meer hoeft na te denken bij zijn handelingen. De grootte van zijn pas, de druk van de straal, de boog die zijn arm maakt: ze lijken wel voorgeprogrammeerd. Moeiteloos spuit hij het afval op straat bij elkaar, met de behendigheid van een sproeier die je 's zomers wel eens ziet in grote tuinen. Als Ton in zijn auto zit is het, zoals altijd als hij op huis aan gaat, precies 18.00. Terwijl hij uit het parkeervak rijdt kijkt hij even in het spiegeltje op zijn dashboard, dat hij daar bevestigde zodat hij niet meer over zijn schouder in de dode hoek hoeft te kijken. Op de plek waar zijn handen het stuur omklemmen zitten twee stresskussentjes.

“Lizzy, boterbloempje van me, ik ben thui-huisss.”
Ze ligt in bed, verstomd als een fossiel in een kolkende zee van dekbed.
“Mag ik bij je komen liggen?” Ton slaat het dekbed van haar af. Dan schrikt hij terug.
Een witgele vlek, zeker zo groot als een koffiefilter, besmeurt de plek waar Lizzy vannacht gelegen heeft. Hij inspecteert Lizzy, terwijl hij vanbinnen al begint te koken van woede waardoor zijn vingers beginnen te trillen en hij zelfs de vlek raakt met zijn knie.
Ik heb niks meer aan haar, besluit hij en hij hurkt naast zijn bed. Dan trekt hij de kist met daarin het benodigde materiaal, wat hij daar al een tijdje geleden heeft gelegd toen hij merkte dat het bergafwaarts ging met haar. Hij rolt haar in de kist en slaat ferm de twintig spijkers, met daar tussenin steeds tien centimeter ruimte, in het hout. Uit zijn nachtkastje pakt hij een zwarte stift en hij schrijft in grote letters op de kist:

Bill's real dolls factory –repair service

Beheerst trekt hij het flanellen hoeslaken van zijn bed, vouwt de punten op elkaar en gooit 'm in de wasmand. Raak.

Het verhaal is gebaseerd op de logline uit de film The Discipline of DE van Gus van Sant. Ik kreeg alleen deze zin mee en mocht de film niet zien:

“Do Easy is het perfectioneren van iedere beweging om een uiterste vorm van efficiency te bereiken. Zo ver dat zelfs niets doen efficient gemaakt wordt.”

Vieze korstjes eten

2010-10-06T09:58:00.001+02:00

Het meisje kijkt
in het verongelijkte oog
Van de loop
In haar schoot
De groene deken van gras
Grijpt haar sponzige handen
In de houdgreep
Langzaam rolt haar lijf om
Mama, mama laat me los
Over haar kruipt een wolk
Door haar ijzerdraad cocoon
Van het zwaarste soort metaal
Tegen versgepoetste tanden
Kolkt de tornado van ingekapseld as
In haar hoofd kinderliedjes
Want vroeger toen ze korstjes at
Van die vieze harde langs het brood
Kon ze zo wel alles op

- Posted using BlogPress from my iPhone

Hoe bedoel je, geen internet?

2010-10-04T17:30:00.000+02:00

Uitgave van de Hoge School van Amsterdam. Ik heb de fotografische vormgeving verzorgd en één van de essays geschreven. Met een voorwoord van Bas Heijne en te koop in Amsterdamse boekhandels zoals Atheneum.

Open publication - Free publishing - More studenten

En dat het dan niets uitmaakt

2010-09-24T11:41:00.000+02:00

Credit: Sarah-Lou Newman

Unheimisch als wakker worden
op eendenveren en geen dons

Daar waar ik me veilig voel bekruipen mij
Vieze zwarte stugge prikkende
Eendenveren
Doelen die me de baas zijn
Want ze maken me bang
Ik kan er niet bij

Veertje wordt nou dons
Drogeer me met berusting
Laat je door mijn vingers glijden
En dat het dan niet uitmaakt
Dat ik met lege handen sta

Dat ik niet hoog greep
Maar geloofde
Zeg dan dat ik wel m'n weg vind
Net als jij tussen verdwaalde
synthetische stofjes

De berenval om die plek
Waar mijn hart zit
Als de druk bij paardenrennen
Gokken op het bonkige zwarte
En dan nooit meer een blik
van die witte

Wie kent mij over tien jaar
Waarom is er altijd een maar
Doen, doen niet denken
Maar ik wil gewoon even
Mijn hoofd in het dons steken

En dat het dan niets uitmaakt

- Posted using BlogPress from my iPhone

Zwart en in hemelsnaam

2010-09-20T17:55:00.007+02:00

credits: blackandwtf

Oftewel Black and WTF is een fotoblog waar de meeste bizarre vintage fotografie verzameld wordt. Een beetje zoals de Shadow Archives in GUP magazine. Maar dan zonder te verklaren waarom een voltallige dansgroep en band gasmaskers dragen, een aapje op mini-stelten loopt met een 'watch your step' bordje om zijn nek en waarom de ene Venetiaanse clown de ander spankt.

De Smaak van Verlangen (Rama en Sita in 2010)

2010-09-13T12:22:00.003+02:00

Rama en Sita © Heather W.

Mijn wangen proeven elke dag
De eenzaamheid, de wil
Tijd kabbelt voort
Alles staat stil

Je bent koud, je bent kil
Mijn inbox blijft leeg
Je levensschetsen
Ik ben nog slechts het grijs
van een potlood
Na een gomveeg

En toch sta ik hier
Uitgespreide armen

Ik kijk
Naar verdwaalde eilandbewoners,
Seriemoordenaars, verwarde schrijvers,
Ik kijk,
Maar ik zie niets
Zo onbelangrijk

Harde decibellen vullen mijn gehoor
Ik ben Remi
Veinzend dat ik gloor
Maar vanbinnen vlechten zoute tranen
Mijn hart onzichtbaar

Wachten op jou
Een marteling zonder littekens
Als zonder zonden leven
Voor een gelovige
Verheven

Geen andere schouder biedt mij troost
Geen andere stem brengt mij in vervoering
Geen andere mond die mij liefkoost
Nooit

Er is geen ander
Er was geen ander
Ik verleidde niemand
Nooit

Al wat ik opving
waren kwade bedoelingen
Dus ik ging
Onverlet

Ik hoop
Ik hoop vanuit het binnenste van mijn ziel
mijn hart, mijn lichaam
Zo waar, ik kniel
Ik hoop dat er gegrift staat
Hoe jij mij lief had
En leerde hoe ik lief moest hebben

Ik hoop
En wacht
En wacht
En wacht
En wacht
En wacht
En wacht

Blijf bij je biehtjah

2010-09-09T22:28:00.002+02:00

Hij doet me denken aan iemand. Aan de man die altijd in het dorp voor de snackbar hing met zijn opgevoerde brommer. Op z'n voorwiel balanceren als een handjevol bakvissen dropsleutels kwam kopen. Het was zo iemand die op bouwjaar beoordeeld zeker geen jongen meer was, maar altijd zijn ID moest laten zien aan argwanende portieren.

Misschien dat dat het is. Dat ik zie wat hij niet ziet. Dat de spin-off van dit programma niet groter zal zijn dan een opstapje naar een nieuwe hang-out. Over een jaar zal hij voor de hippe strandtent in Den-Haag paraderen, een biehtjah wordt een prosecco, een wit Jack & Jones bloesje zal terloops onder een stapel Versaasjes worden geschoven. Maar zijn roem zal niet verder reiken dan het snaveltje van een pasgeboren kuiken uit een eierschaal.

Ook al steelt hij menig kijkershart met zijn bijzondere mimiek. Want Robert, of Jokertje luidt ieder woord in met een Lange-Jan rekbeweging en kijkt daarbij alsof hij net een slag met de punt van een natte theedoek op zijn wangen heeft gehad. En zijn ogen die dan schreeuwen: "Kom maar op, ik ken het hebben!"

Matthijs van Nieuwkerk sprak de realityster van Oh Oh Cherso gisteren in De Wereld Draait Door per abuis aan als Sterretje. Je zag 'm ter plekke breken. Verward keek hij om zich heen. Zijn karakter was gebouwd rondom het gegeven dat hij de gekste was, de joker, hoe kon die cultuurgeilaard dat nou niet zien? Je zag de angst in zijn oogjes: "Ik sta volgende week weer voor de FEBO." Matthijs brak de vleugels van een pasgeboren kuiken. Hij zag de kracht van de underdog niet. Sterretje was het die hem imponeerde.

Ik wil Matthijs hiervoor bedanken. Af en toe moet zo een jochie gewoon gebroken worden. Voor die anderen is het al het laat. Jamai is weer dik, Marc-Marie Huijbregts zit in de jury van Popstars, Jaap chat met Joran, Susan Boyle loopt huilend weg bij een duet met Lou Reed, Jan Marijnissen zit bij Jensen op de bank. Van ondergewaardeerd tot overgeëxploiteerd.

Underdogs moet je klein houden.

link naar Dj Broadcast

Kaboutermutsen

2010-08-27T22:44:00.003+02:00

Twee kaboutermutsen
Kisten, aderrijke enkels
Twee beteuterde blikken
Was dit een goed idee?
Dan de jongens
Jong, en Jezus
Ook nog knap
Een verzoekje, een flits
Dit is genoeg, meer hoeft niet
Twee glunderende gezichten
Alles is goed

Flying Lotus

2010-08-20T22:51:00.001+02:00

Vlieg Lotus, vlieg
Ik heb geen paddenstoelen nodig
Warme bas omarm me
Electrische scherpe steken
Zonder messen of stekkers
Vlieg Lotus, vlieg
Knik, knak, de katalysator
En breng me niet omlaag

voor www.lowlands.nl

Opblaasvisje

2010-08-20T20:28:00.002+02:00

Opblaasvisje
Was ik maar een opblaasvisje
Licht en op mijn lauweren
Maar aan een zijden draadje
Is niet erg
Zonder is nog zaliger
Ik wil ook
Branden in de blakende zon
Weten dat
Als het dan mocht breken
Bang zijn niet bestaat

Festivalkeuzestress

2010-08-18T17:20:00.001+02:00

Ze worden omringd door een zweem van zeep en opiumparfum (die oude mannengeur). Er is geen mixtafel en geen koptelefoon. Wel zijn er alumineumkleurige kistjes gevuld met kleurrijke dubbel-cd's en fluwelen poetsdoekjes. De witte tuinstoelen lijken vastgeplakt aan hun paffige lijven. Er worden minitieuze armbewegingen gemaakt. Marco Borsato's Dromen zijn Bedrog is bijna afgelopen. Dan Hitzone 19. De Vengaboys met Boom Boom Boom Boom. Dat zweept het publiek wel op.

Dit is niet een sfeerimpressie van het vijfjarig jubileum van de VVM, de Vereniging voor Verlegen Mensen. Het betreft hier ook niet de supriseparty van een Vaalse fanfaresecretaris die 52 is geworden. Nee, het is vrijdagavond en ik ben op Solar Weekend in Roermond.

Ik benijd het duo in de donkere legertent naast de campingdisco. De twee zien er uit alsof hun enige zorg is om op tijd de cd's te verwisselen. Ik moet mij bezig houden met vragen als: heeft iedereen in mijn gezelschap het naar zijn zin? Wanneer treedt Nobody Beats The Drum op? Is dat podium Mainstage of House? Zal ik vanavond toch maar nuchter blijven? Waar is nu toch die timetable? Zal ik nu mijn jasje uit de tent gaan halen of duurt dat te lang en mis ik dan...

Keuzevrijheid was tot de Ontzuiling niet vanzelfsprekend. Je hoefde niet lang na te denken over welke krant je las en met wie je 'tot de dood ons scheidt' de rest van je leven aardappelen at. Voor mij zit een vrouw, laat ik haar Bep noemen, die zich weinig kan voorstellen van mijn voortdurende keuzekwelling. Bep zal Jan ontmoet hebben in 't Cafe in Guttekoven. Nu zitten ze hier, dertig jaar later. Keuzes zijn er nauwelijks meer gemaakt. Ja, in de jaren 90 stapten ze eens over op die blitse cd's. Jan verloor nog wat meer haar en besloot tot een schuine lok over zijn hoofd. En Bep schafte een mobiele telefoon aan. Voor de veiligheid.

Net als het leven stellen festivals je constant voor een keuze. Je ziet bezoekers vertwijfeld om zich heen (Waar is iedereen? Welke Dixie is het schoonst?) of naar hun tijdschema kijken. Beveiligers kijken nauwlettend naar voorhoofden. Nerveuze pillensmokkelaars. Fakkelbrigade weet niet of ze ook die oude Opgezwolle-shit moeten doen. En ik? Ik gooi mijn tijdschema dit jaar weg. Als je niet weet welke opties er zijn heb je er maar één: het toeval. En onbegrensde vrijheid.

Ik voel opeens sterk de behoefte om The Soca Boys op te zetten. Van uit de tijd dat ik nog niet hoefde te kiezen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Het is hip om te hoppen

2010-07-26T12:26:00.007+02:00

Een paar maanden geleden geschreven voor Dj Broadcast: making a magazine in 24 h.

Ik denk dat ik schuldig ben aan een nieuw soort misdrijf. Genrehoppen. Ik wissel sneller van muzieksmaak dan een catwalkmodel van outfit. Waarom heb ik die constante hopneiging? Willen genrehoppers alleen tot de grachtengordel van muziekliefhebbers behoren of houden ze echt van de muziek?

Het begon ongeveer zo. Ik was krap achttien en iedereen ging naar clubs. Dus ik wilde naar festivals. De stad? Dat was toch het domein van meisjes in witte leggings en tuniekjes? Meisjes die hun hoofd in de nek gooien, de hals van Flügelsflesjes tussen hun tanden klemmen en de gemorste vloeistof van elkaars kin likken. Ik wilde een Späcerfrau zijn, een zonnebril dragen in een donkere zaal en hoekige bewegingen maken op een nieuwe muziekstijl: Funky-house. Ik danste de hele zomer naar de pijpen van Funky-house dj’s. Toen er een Hyves-pagina kwam voor de muziekstijl, die in mijn beleving alleen was voorbehouden aan ‘mensen zoals ik’, was de lol eraf. Ik wilde uit mijn housebroek.

En in m’n technojasje. Zelfde hoekige bewegingen, zelfde zonnebril, nieuwe djs. Vooraan
bij Trentemöller, met niets meer dan de dreunende tonen van de techno in mijn eigen universum. Ik wilde net het verse zweet van mijn neusvleugel vegen met het puntje van mijn shirt toen ik hem zag staan. Zelfde zonnebril, zelfde dansmoves. Alleen nu met een felgekleurde Eastpak-rugzak hoog op zijn rug. De hele zomer had hij in mijn ooghoeken gestaan. Loser, dacht ik. En nu stond hij hier. Ontkennen had geen zin meer.
Ik was net als hij. Een genrehopper. Iemand die moeiteloos van een skinny naar een baggy overstapt. Niet per se van de muziek houdt, maar van de aandacht die het bewuste genre krijgt. En er meteen weer van afstapt als het teveel mensen aantrekt.

Genrehoppen gaat hand in hand met een constant wisselende kledingstijl. Naar electrofeesten ging ik gehuld in een abstracte top met een zelf gefabriceerde riem met een geel casettebandje van He-man and the Masters of The Universe. Of ik sloopte de controller van mijn broertje’s Supernintendo en maakte er een broche van. De afterparty van Daft Punks concert in de Heinken Music Hall in 2006 voelde als één grote lachspiegel. Ik liep nog maar net de oude zaal in of ik zag een meisje met hetzelfde opgeschoren kapsel als ik en verdomme dezelfde Nintendo-controller broche. Ik voelde me knap lullig, en door de knalblauwe wielrennerbroek die ik die ochtend vol zelfvertrouwen had aangetrokken kon ik mij niet even onzichtbaar maken. Ik had toch bedacht dat Ed Banger shirtjes the new thing to wear waren? Of werd het mij opgelegd dat ik die shirts moest dragen, controllers moest opspelden en naar Uffie en Boys Noize moest luisteren?

Op het moment dat je als genrehopper geconfronteerd wordt met het feit dat je hopt omdat het hip is, ga je je verzetten. En dan wordt je een vermoeiende hopper. Dan wil je van alle opschmuk af en terug naar de essentie. Niet meer bij ‘hun’ horen maar anders zijn. Gewoon lekker nonchalant de laatste twee uur meepakken van een, uiteraard, minimalfeestje in een spijkerblouse en afgetrapte Vans. Net als dat meisje met de Nintendo-controller en de jongen met de rugzak. Het lijkt wel of we steeds meer loskomen van de muziek an sich. Ook dj’s hebben er last van.

Genrehoppen is een kwaaltje dat bij dj’s vaak voortkomt uit een andere motivatie dan die van de luisteraar. Zij willen de massa juist dienen. Het hoppen is dan vooral een middel om het imago op te vijzelen of om te portemonnee te spekken. Want een dj die anno 2010 nog Funky-house draait is niet verzekerd van een plekje in de line-up van een hip festival. Behalve als je Tiësto heet. De nieuwe single van Major Lazer’s Diplo is namelijk een samenwerking met deze goeroe van de Trancemuziek. Waar Diplo normaal Blog-house maakt, is de nieuwe single een wrang samenspel van Electro en Trance. Sidney Samson maakt zichzelf ongeloofwaardig door Dubstep door zijn house te mixen. Zijn grijsgedraaide plaat Riverside wordt daarmee nog moeilijker te verteren dan het origineel. De koning van het genrehoppen is toch wel Dj Chuckie. De kans dat hij ooit een eigen stijl ontwikkelt is nog kleiner dan de kans op een rechtschapen Limburgse priester. Dj’s veranderen van stijl als kameleons. Maar ook veel Mtv-clip artiesten vinden het moeilijk om stijlvast te blijven. The Black Eyed Peas transformeerde na een vette stijlinjectie van een bluesbandje met hip hop invloeden in een semi-electronische popformatie. Geen haan kraait er naar, want de genrehoppers die er ooit naar luisterden zijn inmiddels al drie muziekstijlen verder. Nelly Furtado’s folkloremuziek werd alleen door een nichepubliek verorberd, dus nam ze de poptrein via club naar R&B.

Toen ik erachter kwam dat ik een genrehoppper was vroeg ik mij af: ben ik nep?
Zou ik een heel andere afspeellijst op mijn iPod hebben als ik geïsoleerd op een zolderkamertje woonde, ver weg van festivals? Ik denk het niet. Ik luister naar alleen naar de muziek die ik wil horen. Ik heb ook heus wel één, weliswaar geheime, afspeellijst met Celine Dion en Aventura, maar die smaak wordt niet gauw weerspiegeld in het publiek van de feestjes die ik graag bezoek. Stiekem loop ik met een grote boog om die verdwaasde vrouw met een Celine Dion-shirt aan en een cowboyhoed op haar hoofd. Ik hop lekker veilig mee met de hippe mensen, naar de volgende spannende muziekstroming. Of dat nu ambient is of schläger. Maar op mijn zolderkamertje ben ik zo stijlvast als Mondriaan.

Uitlaatklep

2010-07-24T11:39:00.001+02:00

Slingert uit mijn borstkas
Hard als een stoeprand
Van je af schrijven bestaat niet
Geen goocheltruc of schoenendoos
Wegstoppen gaat niet
In mijn hoofd stroomstootjes
Sijpelend bloed stolt met verwijten
Als kruisbestuiving zo funest
Met een floers van tranen
Met alles wat ik heb
Zoek ik naar een uitlaatklep

- Posted using BlogPress from my iPhone

Een revolutie in Mexico-city

2010-07-21T13:24:00.000+02:00

Leon duikt weg. De sinaasappel komt met een rotvaart tot stilstand tegen het doek. Het oranje sap druipt van Diego’s gezicht. Dikke slierten vruchtvlees bedekken zijn krullen. Leon zit gehurkt achter een houten stoel. Hij kijkt door de opening tussen het zitvlak en de leuning. Ze maakt wilde handgebaren naar het met sinaasappel besmeurde schilderij en begint paniekerig te krijsen. Ze pakt een geblokte theedoek en wrijft ermee over het doek, zo ruw dat Leon het niet meer aan kan zien. Hij pakt haar hand en laat haar het doek voorzichtig schoon deppen. Haar schouders schokken en haar handen trillen. Uit haar vuurrood gestifte mond komt spuug van het huilen. Leon geeft niets om ruzie. Het maakt haar alleen maar mooier. Door haar dikke, borstelige wenkbrauwen, die een grote zwarte streep boven haar ogen vormen, lijkt ze altijd kwaad. Maar Leon weet wanneer ze echt driftig is. Dan krijgt ze een rode blos op haar getinte slapen en worden haar ogen groot en zwarter dan de kohlpotlood eromheen. “Kom, drink een glaasje wodka met me. Laten we vandaag vergeten en aan morgen denken.”
Ze snikt maar haar schouders schokken niet meer. Leon schenkt twee glaasjes wodka in. “Deze wodka heeft mijn oom zelf gebrouwen. Je zult hem ontmoeten zodra het veilig is om terug te keren. Mijn agenten zitten overal waar Stalin zit. Ik ben de gedoodverfde opvolger van Lenin, het is gewoon een kwestie van tijd, liefste.” Ze slokt de wodka in een keer achterover. “Hoe lang duurt het nog Leon, hoe lang moet ik nog zo leven? Ik word gek, heb je mijn zelfportretten de laatste tijd gezien? Ik schilder dat ik mijn eigen hart uitruk. Ik verlaat niet alleen mijn echtgenoot voor jou, maar ook een veelbelovende kunstenaar. Diego Riviera, ik geloof in hem. Hij wordt wereldberoemd, dat voel ik! Ze zegt het terwijl ze met haar vuisten op tafel stampt. Soms denkt Leon dat er iets donkers in haar schuilt, en ze dat verhult met al die gele, groene en paarse bloemen, al die zilveren armbanden en die weelderige rokken. Als behang over een muur met schimmel en vochtplekken. “Geloof je in het communisme, geloof je in mij?” Ze zegt dat ze dat doet en samen proosten Leon Trotski en Frida Kahlo op elkaar en op het communisme.

Op de boulevard

2010-07-15T12:29:00.002+02:00

Het is Bert van Marwijks verlangen naar zijn gezin in Meerssen. Armin van Buurens adrenalinekick. Mark van Bommels verbluffing. De spanning van de schipper. Het is het onzichtbare achter het zichtbare.

Dinsdagochtend. Bert van Marwijk wordt niet lekker wakker. De teleurstelling ligt nog steeds als een zwaar dekbed over hem heen. Hij wil naar huis. Waar de abrikozenvlaai en de kleinkinderen op hem wachten. Maar eerst dit. Hij maakt zich op voor de middag. Voor de spiegel schudt hij nog even zijn kaken los. Lachen. Heel het toernooi kwam hij weg met een sporadische gelukskreet. Nauwelijks veerde hij op van de bank. Vandaag zal hij handen schudden met Hare Majesteit en hossen op housemuziek. Als dat maar goed gaat. Bert klopt op zijn borst. Als een echte ridder.

De schipper heeft een voorhoofd als een natte spons. Hij kijkt naar de jongens op zijn boot. Naar Ibrahim Affelay die wild de oranjefans filmt. Die raakt dat ding zo nog kwijt, verzucht hij. Johnny Heitinga en Mark van Bommel trekken aan shirtjes en proosten wang aan wang. Neuzen naar de grachten, dan weer naar de camera's. Ze zien er uitgelaten en opgelucht uit. De schipper heeft geen tijd om ervan te genieten. De mensen leunen niet voor hem over de bruggen. Hij is onzichtbaar. "Bukken!" buldert hij tegen de springende jongens. Lage bruggetjes, zwemmers uit het niets, de supportersbootjes die tegen de boeg rammen. Hij veegt zijn oranje sjaal over zijn voorhoofd. De wolk van rook en confetti belemmert zijn zicht. Straks de schade vaststellen. Straks.

Net zoals de agenten op de zeventien begeleidende politiebootjes ben ook ik onzichbaar. Als de pruttelende woede van de damschreeuwer. Of de fan die bij het spandoek hoort ('Webb, go to Robben Island'). Een evenement bestaat bij de gratie van onzichtbaarheid. Het oranje is ontleedbaar tot honderdduizenden uitdossingen. Hawaiaanse kransen, vlaggetjes, lippenstift, tuinbroeken, pruiken, badjassen. Ze staan slechts ten dienste van de oranje colonne waar Mark minutenlang vol ongeloof naar kijkt. Even negeert hij de arm van Johnny. Meeproosten doet hij wel. Maar zonder naar zijn biertje te kijken. Je ziet het daar gebeuren. Zijn teleurstelling. En die van Bert. En die van de andere mannen op het podium verdwijnt als sneeuw voor de oneindig ver strekkende oranje zon.

En ik sta op de Boulevard of Broken Dreams. Een meter van het hek. Tussen dorstige keeltjes, bezwete ruggen, kapotgetrapte pletterpetten, in beesies gestoken paardenstaarten en blikken Hollandia bier. En ik zing Bloed, Zweet en Tranen. Achter mijn zonnebril gaat een traan schuil. Maar het maakt niet uit. Want ik ben er niet. Ik ben onzichtbaar.

link naar het artikel op DJ Broadcast.nl

Bij de Lokatie

2010-07-14T17:38:00.001+02:00

B: “Ik kom een fornuisje kopen bij jullie. Bij de Lokatie.”
H: “Kan je wel koken dan?”
B: “Jaahaa, ik heb net mijn uitkering gekregen.”
H: “Niet kopen, Beppy, kóóóken. Of je wel een beetje kunt koken. Ik plaag je maar, snap je?”
Beppy kijkt verdwaasd. “Het is echt drama thuis. We hebben maar twee pitten joh. Echt dráááma. Ik wil lekker kunnen koken.”

Beppy’s oog valt op een ingelijste aquarel die tussen de keukenspullen is beland. Ze pakt het op en houdt het omhoog.

H: “Vind je ‘t wat, leuk ding hoor.” Hermien glimlacht innemend. Ze kijkt weemoedig naar Beppy. Naar de slordige broek in versleten sloffen. Naar de vette grijze haren en de brilglazen vol vingervlekken. Beppy legt de lijst terug en sloft richting het witgoed.

H: “Zullen wij dan maar eens kijken wat we nog hebben staan?” Hermien loopt langs Beppy richting de wasmachines, fornuizen en koelkasten achter in de zaak. Daar zien ze Petra. Petra is een vrijwilligster voor de Lokatie. Ze monteert meubels.

B: “Wie is dat gekke mens daar. En waarom zingt ze zo hard. Ik krijg er pijn van aan mijn oren.”
H: “Beppy toch, dat is Petra. Die werkt hier. Vroeger stond ze met de straatkrant bij de Appie hier om de hoek. Heb je haar daar nooit gezien? Ze kan alleen maar werken als ze haar muziek opzet, kijk die dingen in haar oor. Dat noem je een mp3-speler.
B: “Ja dat weet ik ook wel. Ik ben niet achterlijk. Kom, laat eens zien of je een mooi fornuisje voor Beppy hebt.”

Beppy ziet een gasfornuis met oven staan.

B: “Wat moet dat kosten?”
H: “Vijfenzestig eurootjes Bep. Koopje.”
B: “Koopje? Weet je wel hoeveel dat in guldens is?
H: “Dat kun je zo toch helemaal niet berekenen, alles is veranderd, ik verdien ook meer sinds de..
B: “Nou, mij ken je nog wel meer wijsmaken. Ik geef je er een geeltje voor. En je kan een keer spinazie met blinde vinken bij me komen eten.

Hermien aarzelt. Mensen proberen altijd af te dingen bij haar. Ze weet niet of het komt door haar grijze haar en elfenblauwe ogen. Of is ze gewoon te vriendelijk? Ze wil net op Beppy’s aanbod ingaan als Petra hun aanwezigheid opmerkt.

P: “Das een mooi dingetje hoor”. Petra wijst met haar schroevendraaier naar het fornuisje. Opnieuw die verdwaasde blik.
H: “Deze mevrouw heeft er vijftig euro voor over. Wat vind jij, Petra? Jij hebt ‘m tenslotte in orde gemaakt, is het niet?”
P: “Dat fornuis? Ze kijkt bedenkelijk. “Is een hele goeie, hoor. Vijfenzestig is een vaste prijs.”
B: “Hermien, jij bent hier toch de baas", zegt ze zachtjes terwijl ze met argusogen naar Petra kijkt.
H: “Ik maak de prijzen niet, Bep. En bovendien, je hebt net je uitkering. Wat maakt vijftien euro meer nou uit?”

Beppy loopt rood aan. Ze neemt haar bril af en wrijft de glazen ervan driftig langs haar jas.

B: “Vijfenvijftig”.
H: “Sorry.”
B: “Zestig.”
B: “Vijfenzestig”

Hermien kijkt vreemd op. “Verkocht”, zegt ze enthousiast en slaat haar armen in de lucht. Beppy zegt dat ze blij is dat ze het fornuis voor die prijs heeft gekregen. Ze gaat thuis meteen lekker koken voor zichzelf. En Puk, haar hondje, die krijgt ook heus wat.

B: Maar eerst kopen hè, en dan koken. Ze glimlacht naar Hermien. Haar linkerglas is nu helder, de rechter nog steeds vuil. Hermien ziet niet of Beppy knipoogt of met haar ogen knippert.

Niet meer

2010-07-10T13:54:00.001+02:00

Langzaamaan wordt het duidelijk
Je bent niet meer diegene
die m'n stem doet beven
Achterop je fiets
Slingerend door vage straatjes
Maakt niet uit
We wilden het intens beleven
Maakt niet uit
Gewoon hand in hand
hand onder je jas, handvat
En laat los
Vertrouw op de wind en pak m'n handen vast
En draai me in het rond
Kijk door je zonnebril en zie het roze
Samen met mij tot de morgenstond
Aan het water
Tussen grote pupillen
Maar altijd in het midden
Altijd de credits willen

Als de nacht voor de nachtburgemeester
Als Jay-Z en B
Maar weten die?
Langzaamaan wordt het duidelijk
Het is niet meer wat het geweest is, dear

- Posted using BlogPress from my iPhone

Ruggengraatloos

2010-06-28T13:36:00.001+02:00

Studeren in het weekend en een bijbaantje in de horeca. Het klinkt niet bepaald soepel in één zin. Bekt niet lekker. Al acht jaar denk ik dat ik het kan. Op vrijdag een sloof voor en op zaterdag aan de bak voor mijn deadlines. Een mooie gedachte, maar een met zonnebloemen overdekte Siberische hoogvlakte is een waarschijnlijker scenario.

Als ik het restaurant binnenloop is daar al de eerste beproeving. Test: heb ik ruggengraat? Ik scan de zaal. Wie is er aan het werk? Een, twee, drie. Jezus, vier jongens van het dispuut en mijn favoriete manager. Ik geef me al bijna gewonnen. “Lampies! Ga je mee lurken vanavond?” Ik wil uitgebreid beargumenteren dat het helaas niets wordt want ik heb maandag hééél belangrijke deadlines en ik moet ook nog een proefcolumn schrijven voor..

Mijn antwoord wordt niet afgewacht. Ik kijk beteuterd naar de rug van mijn collega en vraag mij af hoeveel toeristen vandaag nog gaan vragen naar de gebarentaal op onze shirts. En hoe vaak ik dan moet vertellen dat het de naam van het restaurant is. En dat Kantjil dwerggeit betekent. “Kijk, daar staat het geitje”, en dan wijs ik naar een abstract houten beeld.

Nadat ik zes uur lang met een kunstmatige, ik bedoel welgemeende, glimlach dienbladen van een vierkante meter heb gesleept verdien ik een witbiertje. Met citroen. “Wil jij mij alsjeblieft om twee uur naar huis slepen”, smeek ik mijn collegaatje die ook héééél belangrijke deadlines heeft. Ze knijpt in mijn hand en knikt.

Alles is een roes tot we een Chinese karaokebar uit worden gezet . Zo een waar het muziekrepertoire bestaat uit zoetsappige r&b met nagespeelde clips en ondertitels waarin ‘r’-en steeds voor ‘l’-en worden aangezien. Het Chinese barmeisje van daarnet draagt een te lichte huidkleurige panty. “Hoe lang zijn we hier binnen geweest?” Mijn collegaatje haalt haar schouders op. “We hebben allebei geen ruggengraat”, zegt ze en veegt iets stroperigs van haar mond.

De ware Tatjana

2010-06-23T18:06:00.001+02:00

Een mooi bericht op nu.nl: Tatjana wil geen seksbom meer zijn. Ze is naar eigen zeggen ook niet de vrouw die ze altijd neerzette. Het werd tijd. Eindelijk zal Nederland te zien krijgen wat de rondborstige blondine in huis heeft.

Het zal niet lang duren voor er een uitzending van Pauw en Witteman aan het nieuws gewijd wordt. Jeroen die met ingetrokken wenkbrauwen kritische vragen stelt, Paul die haar betraande kin dept met zijn stoffen zakdoek.

Wat zal ze opgelucht zijn. Alles zal ze onthullen. De hele beerput. De seksscènes in Flodder, dat zij zich druk maakte om Tsjetsjeense burgeroorlog terwijl Stefan de Walle met z’n ongewassen lijf bovenop haar kroop. Dat zij haar topje dan maar weer open knoopte om te kunnen voelen wat die miljoenen prostituees moeten voelen. Daar deed ze het allemaal om, een altruïst in hart en nieren, dat is Tatjana Simic echt.

Waarom ze dan vijftien keer haar lichaam aan Playboy ter beschikking heeft gesteld, wil Jeroen weten. “Dat moest ik van mijn management”, snikt de Kroatische en snuit nog eens diep in de stoffen zakdoek terwijl ze haar haren in de schoot gooit. Even lijkt het erop dat Tatjana weer vervalt in haar rol van publieke pitspoes, maar ze houdt zich in. Ze knipoogt niet naar Paul, likt niet aan haar lippen. Ze vraagt zelfs niet om een lolly.

Haar management blijkt haar intellectuele capaciteiten in de luwte gehouden te hebben. In Zaghreb was ze een veelbelovende studente, in Nederland moest haar schooluniform in de prullenbak en het haar in de bleek. De wereld had tenslotte Britney al. “Ik moest elke week naar de zonnebank.” Vreselijk vond ze dat. Dan lag ze daar onder die stekende UV-lampen te zweten en af te tellen terwijl ze fantaseerde over de beëdiging van een Paars II kabinet.

Haar liedjes moesten steeds herschreven worden door Frans Bauer. Ze waren te ingewikkeld, weerspiegelden de smaak van de doelgroep niet. “Soms werd er zelfs opzettelijk een spelfout in gezet.”

Misschien zal ze zelfs onthullen dat de uitslag van de Nationale IQ-test vervalst was. Dat ze haar uitslag achter de schermen hadden omgewisseld met die van Jody Bernal.. Misschien was het dus niet Tatjana’s I.Q. dat nog lager mat dan de gemiddelde lengte van een paardenlul. Het hoorde allemaal bij haar imagovorming. We zijn er allemaal ingeluisd door Hollands meest winstgevende importproduct van de jaren 90. Hopelijk zijn haar borsten wel echt.

(getracht in de stijl van Nico Dijkshoorn te schrijven)

Ook al mag het niet

2010-06-23T16:47:00.000+02:00

Raak me aan dan
Schuif je haar opzij
twinkel
Geef me nog tien jaar
Twijfel niet

Laat me naar je kijken
Kan ik er wat aan doen
Je hebt me
Hou me vast en fluister
Zeg het dan
Laat het gaan

Nu niet
Het kan niet
Maar laat me in die waan
Kijk dan naar me
Zie me staan

- Posted using BlogPress from my iPhone

Positievieve discriminatie (sketch Ria en Fred - Draadstaal)

2010-06-21T15:53:00.003+02:00

Fred en Ria zitten in hun woonkamer. Ria schilt de aardappelen, Fred kijkt naar de voetbalwedstrijd Nederland - Japan en raakt geïrriteerd.

F: Kijk ze daar zitten. Schandalig! Dat zijn dus gewoon ingehuurde Afrikanianen hè. Die mogen daar front rose zitten en ze krijgen d’r nog voor betaald ook! En wij Hollanders maar platliggen het hele jaar, wij maar over de uren draaien om een kaartje te kunnen kopen voor drieduizend euro!
R: Nou, Fred wel, die maakt overuren hoor: nachtenlang op de bank hangen, zappen, biertjes drinken, nou..
F: Moet je me nou weer voor jan joker zetten, Ria? Hè, moet je me weer persé en plein de pulle, pulleliek..
R: En plein public, Fred.
F: Ja, is het nou afgelopen met dat commentaar de hele tijd, Ria? Met je bek. Schil es door.

Ria kijkt naar haar schoot en snijdt gedwee een pitje uit een aardappel. Fred richt zich weer tot de cameraman.

F: Weet je hoe ze dat noemen? Positievieve discriminatie!
R: Po-si-tie-ve discriminatie..
F: Ja, nou weet ik niet meer waar ik was. Oh, ja positievieve discriminatie. Net zoals dat opeens in iedere programmatuur een buitenlander moet zitten. Doen hun dat dan ook? Heb je wel eens een Marokkaanse soap gezien met een blond buikdanseresje? Neeee, dat zie je niet. Maar wij moeten het wel doen hè. En de FIFA die doet daar gewoon aan mee. Een hartverstakking krijg ik d’r van. Dat mag je best weten.
R: Beertje van me. Doe dan nou ook eens rustig met je hart. Je moet het hele WK nog.
F: Een vieze linke hobby is het, Ria! Onze Rocky hè, die gaat solliciteren bij de Super de Boer, bij ons om de hoek, en wat denk je? Kiezen ze voor zo’n allochteroon die niets eens es goed Nederlands praat. Alsof die beter is als onze jongen! Nee, die ken over tien jaar aankloppen bij de sociale dienst. Ons land gaat naar de Filippijnen! Ik zeg het je! Het wordt hier zo langzamerhand een of ander hemelvaartsoord voor buitenlanders waar wij hardwerkende Nederlanders de vreemdeningen zijn en met de nek worden aangesproken!
R: Fred..
F: Hou je klep Ria! Kijk die Elia eens tegen die bal trappen. Godverdomme, hadden we d’r maar meer van die. Meteen een verderblijfsvergunning geven!

Misschien

2010-06-19T03:34:00.001+02:00

Weet niet wat ik wel wil
En weet, ik leef te snel
Stop ik even dan weet ik
Vast wel wat ik wil
Maar stoppen is nu te snel

Ben als een kat en het duurt
Nog maar even
Maar of ik dan zal leven
Liever leef ik nog even
Zonder te hoeven weten

- Posted using BlogPress from my iPhone

Geef me hoop

2010-06-17T16:44:00.001+02:00

Na de rode kaart voor Bafana Bafana besluit ik niet langer getuige te willen zijn van deze pijnlijke ondergang. Ik zet m'n laptop aan en ga op zoek naar dé Hollandse WK-hit van 2010. Die blijkt ook dit jaar ver te zoeken.

Voetbal en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als haring en ui. Maar wat drijft iedere voetbalfanaat met eenYouTube-account ertoe een lied te produceren? Het moet de hoop zijn dit jaar eens te kunnen scoren. Al die Oranjebaretten en sambaballen, die moeten ergens uit terugverdiend worden.

Ik vraag me af hoe zo'n lied tot stand komt. Eerst moet er een invalshoek bedacht worden. Dat is dit jaar een open deur. Bij Holland hoort de leeuw, en de leeuw doet denken aan safari. Safari: Zuid-Afrika. De videoclip van Laat die Leeuw niet in Sy hempie staan Nie bevat dan ook in Paint vrijgemaakte leeuwen, bavianen en struisvogels met bewegende zwarte balkjes voor de bek. Ze doen denken aan de censuurbalkjes in Wegmisbruikers. Alleen hebben ze nu een heel andere functie: uitbeelden dat er gezongen wordt. De achtergrond is wazig gemaakt zodat je de kinderen met Artis petjes op niet meer ziet.

De Gebroeders Ko kiezen voor een loflied aan de Vuvuzela-toeter. Triomfantelijk zingen ze "Je hoort 'm in heel Afrika" en voor de duidelijkheid wordt het meisjesteam van Slotervaart opgevoerd. Niemand die het verschil ziet tussen een Surinaamse en een Afrikaanse, toch? Het voelt alsof er ieder moment een zwart geschminkte vrouw met een botje door de neus en een toeter in d'r lip voorbij kan komen.

Er zijn ook zangers voor wie de brainstormsessie niet ophield bij de ontdekking dat 'Hakuna Matata' rijmt op 'WK'. Zij moeten gedacht hebben: laat ik eens googlen op 'Zuid-Afrikaanse hits'. En zo heeft het kunnen gebeuren dat het anti-apartheidslied Joanna, Give me Hope genadeloos getransformeerd is tot Oranje Geef ons Hoop, Oranje Geef ons Goals of Oranje Spring Omhoog. In het laatste geval is er zelfs een oranje leeuw die krampachtig Jumpstyle bewegingen uitvoert op een springkussen.

Ten slotte is het van levensbelang dat tekst en beeld op elkaar aansluiten. Een man kijkt vanonder zijn gebogen petje naar de camera en wijst naar een gigantische klok in zijn handen terwijl hij zingt "Hey, de wedstrijd gaat zo beginnen". 'Brullen' kan niet worden uitgesproken zonder de handen om de mond te vouwen en als het over 'onze eeuwige rivalen' gaat verschijnt dezelfde man opeens in een jodelpakje met een pul bier in zijn hand voor een Duitse vlag.

Ik hoop dat Nederland het dit jaar ver schopt want als het om WK-hits gaat hebben we al verloren.

Link naar DJ Broadcast

- Posted using BlogPress from my iPhone

Interview met Jamel Shabazz in GUP #25

2010-06-15T14:55:00.004+02:00

Interview in STRIP magazine

2010-06-12T02:47:00.001+02:00

Gemaakt door studenten van het AMFI en MIC. Fashionmagazine met superheros als inspiratiebron.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Vanbinnen

2010-06-11T15:30:00.000+02:00

Weet niet of het dat is
Maar er knaagt iets diep
Diep maar langzaam
Naar het midden
Vanbinnen

Weet niet of het echt is
Maar het is er
Komt het daardoor
Ik weet niet waardoor
Alleen maar dat het is
Zoals het is

- Posted using BlogPress from my iPhone

Afstand

2010-06-07T12:45:00.000+02:00

Blijf maar even staan daar
Laat de grond maar gaan
Daar ben jij en hier ben ik
En zo verblijven wij

Loop maar weg en kijk niet achterom
Het verse vlies verhult mijn hart
Duizend lagen vlees omwonden
Laat het daar, laat mij staan
En kijk niet naar me om

Laat me leven, laat me even koud
Zo alleen weet ik wat ik mis
Mis ik jou dan mis ik mij en wij
Maar laat me nu maar gaan

Weet wel dat het maar voor even is
Even jij en even ik
Laat de grond de grond
Maar blijf bij mij

Tot mijn hart verkrampt van kou en versteent van kalmte

- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Hilvertsweg,Hilversum,Nederland

Prik, de bel is weg

2010-05-28T10:28:00.006+02:00

© Helen Levitt, courtesy Laurence Miller gallery

Het is 1942, New York. Poppy, Augello, Ruby en Coretta spelen verstoppertje in de achterafstraatjes van Brooklyn. “Kom, we halen Lauryn op. Ze is weer beter. Ruby mist haar hartsvriendinnetje. De meisjes stemmen in en samen lopen ze richting East Flatbush om te vragen of Lauryn buiten komt spelen. Ze moeten nog één block als Poppy opeens stil staat. Ze staat nog maar met één voet op de grond. Haar linkerhand maakt een halt-gebaar en de rechter gaat naar haar mond. Poppy zuigt op haar duim en kijkt dromerig naar de gemetselde muur aan de overkant van de stoep. De andere meisjes zien het ook. Augello durft niet te dagdromen. Ze staat met haar arm in haar zij, alsof ze wil zeggen: “Ik zie het wel maar ik weet nog niet wat ik ervan moet denken, hoor”. Ruby snapt het allemaal niet zo, maar blijft verschuilt zich toch maar achter haar grote zus. “Het is maar bellenblaas. Jullie kijken alsof het goud regent”, zegt Coretta bits. Normaal luisteren ze altijd naar haar, nu lijkt het net of ze haar niet eens horen. Wat is er nou zo bijzonder aan die zeepbellen? Poppy zegt enthousiast dat ze zeker weet dat er achter die muur nog veel meer bubbels zijn. Peter Pan is daar, hij blaast bellen voor Tinkebel! Die woont ook in zo’n bel, dat heeft mama laten zien in mijn voorleesboek. “O, echt?” Augello kijkt haar ongelovig aan. Ruby kijkt naar Augello en dan naar Poppy. Ze vinden het reuze spannend dat er een echt sprookjesfiguur achter de muur woont. De meisjes zien een bos met knapperende takken en blauwe fonkelende sporen van in het rond dwarrelende feeën en vlinders. Ze zien Peter Pan die ijverig in zijn boomhut sop staat gaar te koken. Een bellenblaas zo groot als een visnet houdt hij voor zich en met alle lucht die zijn longen kan vullen blaast hij bellen voor Tinkebel. Coretta zegt dat het niet kan. Dat wat in de voorleesboekjes staat heus niet echt waar is en dat ze het zal bewijzen ook. “Zet je voeten maar op mijn handen.” Poppy trekt het klittenband strak en zet een voet op Coretta’s in elkaar gevouwen handen. “Ik zie niks”, zegt Poppy teleurgesteld. Augello lijkt door haar afro een stuk groter dan Poppy, maar eigenlijk schelen ze maar een halve kop. Augello’s moeder had een lap stof van de markt meegenomen waar ze twee jurkjes van maakten. Een voor Ruby en een voor Augello. Maar omdat Augello zo hard groeide moest haar moeder er een rokje van maken. Augello zet haar waterschoentje af en vouwt haar stoffige handen om de rand van de stenen muur. “Zie je wat, zie je wat?”, roepen de andere meisjes in koor. Nu kijkt Corette zelfs met grote opengesperde ogen naar boven. “Ik zie geen Peter Pan. Ik zie alleen een man met een grote, rode neus.” Is hij prins of misschien een koning? Augello trekt een pruillip en komt weer naar beneden. “Nee. Het is die man die Lauryn ballonnen gaf toen ze heel erg ziek was. Die enge, witte man.”

Schrap me

2010-05-26T22:56:00.004+02:00

Docent Analyse van Tekst en Taal Merijn Henfling vertelde vandaag over Dimitri Antonissen: een schrijver die niet schrijft maar schrapt. ALs Chef Nieuws is hij dagelijks bezig de krant te vullen. 'S avonds pakt hij een dikke zwarte stift en laat alleen de essentie van artikelen ongemarkeerd. Wat overblijft is een soort koelkastpoëzie. Ontroerend en humoristisch. Hij heeft een bundel uitgebracht bij Wintertuin.

Een eigen poging tot stiftdichten resulteerde hierin:

Een hart
zonder gevoel
druppelt
ijzer
Gevoel
draait
het
leven honderdtachtig graden om
Het
onthult
in
mensen
drama

Ik kan niks met een knol

2010-05-20T20:12:00.005+02:00

"Zij kan het echt goed", zegt een blonde Amerikaanse tegen haar dochter. Ik zeg dat ik het nog nooit eerder gedaan hebt, en tik mijn paard als teken dat hij sneller moet gaan. De Amerikaanse kijkt me ongelovig aan. Op het moment dat ze 'no way!' roept maakt haar kleine bonkige paard een onverhoeds sprongetje. Ze is als de dood, ik zie de angstzweetdruppels langs haar zonneklep druipen. Ze gilt alsof iemand met een natte opgerolde theedoek op haar kont slaat. Ik kreeg net als zij een kleine knol toegewezen. Voor ik er uberhaupt op zat had ik vastbesloten tegen de begeleider gezegd dat mijn knol te klein was en gelukkig mocht ik een fier, zwart blinkend paard beklimmen. De adrenaline ruist door mijn lijf als ontstoken vuurpijlen. Mijn paard is op dreef. We daveren tussen rotsen, over rivieren en door bossen. Ik moet steeds de naaldbomen ontwijken, maar ik ben onbevreesd. Hoe had ik ooit kunnen denken dat paardrijden louter bestemd was voor meisjes met visgraatvlechten? Ik voel mij één met het paard, het naaldenbos, de koortsige zon en de grillige bergen. "Wat een aanstellers"', denk ik bij elke aanblik van de hijgende toeristen om mij heen. Twee Franse meisjes bespreken de overeenkomsten tussen paardrijden en een te ruwe vrijpartij. Stiekem voel ik natuurlijk ook wel die nietsontzienende stoten tegen mijn stuitje. Momenten dat ik ontzag voel voor die meisjes met visgraatvlechten. Dat ik mij afvraag of zij een ruwe worsteling in de slaapkamer beter kunnen verdragen door de pré-ontmaagding op hun pony. Ik geef me volledig over aan mijn paard. Gestroomlijnd, zoals ik ruiters op tv zie doen. Met een donkergroene Championstrui om mijn middel en in spijkerbroek. Ik ben een winnaar. We komen aan in het inheemse indianendorpje San Juan Chamula temidden van het Chiapas gebergte. Mijn paard krijgt een vluchtige afscheidszoen. Over drie uur gaan we weer terug, in de tussentijd ben ik weer klein,kwetsbaar en niet in staat de natuur aan te raken. De Amerikaanse dumpt haar knol bij de begeleider en maakt dankbaar gebruik van het afvallersbusje. Ik moet er niet aan denken, in zo'n dampende bus foto's schieten door het raam, met de flacon zonnebrand nog ongeopend in de tas en je handen op schoot gevouwen. Ik verkies de rinkelende belletjes van mijn kleurige zadel, de takken die in mijn gezicht slaan en de onvoorspelbare moerassen onder mij. Ook al loop ik de dag erna alsof ik met met mijn kont op een gloeiende barbeque ben gaan zitten.

verscholen in het spel

2010-05-20T19:13:00.001+02:00

“Mag ik je vergezellen?”
Dim knikt. Zijn ogen blijven strak op het beeldscherm gericht. Alsof hij door een verrekijker kijkt.
“Ik ben door je spullen gegaan.”
Dim geeft geen kick. Hij drukt op Start, ‘new game: multi-player’.
“Wanneer ga je me vertellen wat er met je aan de hand is, Dim? En wat moet je met al die prozac in je tas? Je bent niet eerlijk tegen me. En wat heeft dat briefje te betekenen. Met het nummer van Ellen, dat is toch niet Ellen, Ellen hè?”
“Sterf. Godverdomme sterf, klootzakken!” Dim maakt wilde bewegingen met zijn arm. Hij haalt zijn vertrapte Nikes van tafel en buigt zich nog meer naar de tv. Met zijn controller volgt hij de bewegingen van zijn spelkarakter. William kijkt naar de nikes en dan naar zijn opgepoetste van Bommels.
“Is zij het?”
Dim smijt de controller op de salontafel die bezaaid is met zijn troep. Een overvolle asbak, een houten snijplank met een groot hakmes en een berg wiet erop, een bord met restjes pizza, een fles Fanta, twee oude Nokia’s en een foldertje van een pizza-shoarmatent. De fles Fanta valt om.
“Godverd..shit..shit.. mijn wiet, mijn wiet. Hij knielt en schraapt wat hij nog redden kan bij elkaar. Hij trekt zijn shirt met blauw en gouden draken uit zijn broek en vangt de wiet ermee op. William legt zijn controller op de salontafel en staat op om een theedoek te pakken.
“Geef me de lange vloei en shag eens aan. Dim ploft weer op de bank en wil een jointje draaien van de wiet die hij in zijn shirt verzameld heeft als vis in een net.
William grist het pakje shag van tafel en gaat voor het beeldscherm staan.
“Luister Dim. Ik wil je helpen. Je slaapt hier nu al een week. Eerst zie ik je een jaar niet en dan sta je ineens voor de deur. Je zegt niks, je doet niks. Het lijkt alsof je constant verdoofd bent. Hoor je wel wat ik zeg?”
Dim likt aan de vloei en kijkt langs William naar het flikkerende balkje met Pause erop.
“Ik heb haar gebeld.”
“Je hebt wat? Ben je godverdomme helemaal besodemieterd? Dim springt op. Plukjes wiet vallen op het Zweedse lussentapijt.
“Wat denk je nou. Dat je verantwoordelijk voor me bent omdat je mijn grote broer bent? Met je maatpakken van Oger en je designkeuken. Jij bent hier de zielenpiet, niet ik. Je uitsloven voor een vrouw die ons verraden heeft. Ik kan de angst zo van je gezicht lezen. Je bent bang dat mensen zullen denken: wat moet hij met dat straatjoch in huis? Maar ik ben zo weg hoor, maak je maar niet druk.”
“Ik heb haar niet gebeld. Ik wil gewoon weten wat er met je aan de hand is.”
“Daar heb je niks mee te maken. Ik moet haar gezien hebben voordat ik..”
“Wat?” Dims ogen schieten vol.
“Voordat je wat, Dim? Zeg wat!”
“Ik weet geen andere uitweg, Wil.”

De kledingverkoopster

2010-04-21T17:20:00.000+02:00

“Mevrouw, mag ik wat vragen?” Geen reactie, alleen een stapel zwarte broeken die recht gelegd wordt. “Heeft u deze jas ook in maat S?” Ze zegt dat ik het bij de kassa moet vragen. Ik vraag het achtereenvolgens:
-Bij de kassa op de begane grond,
-Bij de pashokjes,
-Aan een verkoopster rechts van de kassa op de eerste verdieping.

Er staan twee rijen voor de kassa op de eerste verdieping. Ze reiken bijna tot aan de pashokjes waar de verkoopster van daarnet verveeld naar de kledinghanger in haar hand staart. Morrend sluit ik aan in de rij. Ik kijk op mijn horloge. 15.45.
Schuin achter mij staat een Duits meisje met, ik vermoed, haar moeder. Ze kijken met argusogen naar de rij voor mij die sneller inkrimpt. Het meisje zegt tegen haar moeder dat de rij niet kopt. Ik zeg dat dit een gangbare Hollandse rij is.

De jas is er nog in maat S. Even naar het magazijn bellen. Twee nagels met dikke witte randen nagellak slaan driftig op de toets met een ‘m’ erop. De Zara medewerkster (waar ook ter wereld) ziet er zo uit: getinte huid, zwart haar strak achter op het hoofd gebonden, centimeters dikke laag foundation, zwartomlijnde ogen en mond als een omgekeerde halve maan.

Ze krijgt een vriendinnetje aan de lijn. Er wordt gegiecheld en de nagels tikken nu rustig op de kassa. Ze bespreekt iets in het Turks. Het ziet eruit alsof ze vertelt dat haar nieuwe vlam vandaag op de zaak is verschenen. Ze heeft de hele dag met stapels chiffonzijde jurken gesjouwd, nu kan ze even bijkletsen. Ik kan haar toch niet verstaan. Even kijkt ze naar me, en ze stelt vast: nee, zeker geen Turkse.

Ze zegt dat de jas eraan komt. Een Antiliaanse (geen Surinaamse, die plakken hun donsharen rondom het gezicht niet met gel op hun hoofd) draagt een bruine trenchcoat en namaak Uggs. De knopen van haar jas lijken er bijna af te springen. Ze rekent een zwarte glimlegging en blauwe spijkerbroek met witte verfspatten af, maat 46. Ik speel twee potjes Patience op mijn iphone en check de tijd: 16.10.

De jas komt niet. Het meisje met de lange, witte nagels zegt: “Ik ga je jas halen, hij zit niet in de lift”. Ik knik en zeg: “Ok”. Ik begin te denken dat het misschien deel van de taakomschrijving is: ‘Laat klanten minimaal twintig minuten wachten. De wachttijd bevordert de aankopen aanzienlijk. Leg afgeprijsde artikelen in het zicht van de klant, dicht bij de kassa en plaats er een spiegel bij.’

“Sorry, maar ik heb ‘m niet meer” (alsof deze toko van haar is), en ze neemt weer gedwee plaats achter de kassa. Geen lachje, geen medelevende blik, geen pruillip, niks. Hup, daar gaat ze weer, terug in haar routine:
“Wilt u een tasje? Fijne dag.”

De verrassingsautomaat (alternatieve scene uit Turks fruit)

2010-04-06T11:29:00.001+02:00

In die winkelgalerij naar het strand van houten winkeltjes en keetjes en vreettentjes, als het decor van een dorpstraat uit een western na de opnamen, drentelde ik achter haar aan. Er kwam een briesje over haar heen. Het tilde haar rooie haar op van haar schouders, die onder de sproeten zaten, en liet het weer vallen. Ze droeg een paarse omslagdoek. Die maakte ze zelf van een stuk stof bij het grofvuil. Haar vlezige kont draaide rondjes tegen de strakgespannen stof. Gekneld als rubensvrouw in een korset. Mijn pik werd stijf. Alleen Olga kreeg dat voor elkaar. Dan liep ze welbewust heupwiegend voor me uit tot ik haar een steegje in sleurde. Ze zei dan dat het kwam door haar Hollandse heupen die als kazen waren. Het was haar loopje. Ze vond het hier heerlijk. De geur van frites, vruchten en vis, de jongens die naar haar floten als we voorbij kwamen, of zeiden 'wat een stuk', of onder gelach smerige dingen naar haar fluisterden, de vermoedelijke eigenaresse van een kledingzaak die met gefronste wenkbrauwen naar haar diep uitgesneden jurk keek, de meeuwen die de lage daken van de keurig gemetselde huisjes bevolkten. Als ik bij haar was voelde ik mij als een kind dat met zijn moeder herenigd wordt in een grote mensenmassa. Als we nu op een kermis waren zou ik een knuffel voor haar proberen te winnen bij een grijpmachine. Zo'n grote witte pluisbeer met een groot hart op zijn buik. Ze zou die beer van me aannemen met omhoog kijkende mondhoeken en die goudbruine pretogen van haar. De jongens die haar gewoonlijk inhalig en likkebaardend bekeken zouden nu alleen over de boorden van hun jasjes naar haar durven gluren. Niet om haar obscene lijf, maar om de grijnzende ploertenkop die naast haar liep en zijn domein afbakende met een pluche beer.
“Liefste, wil je een verrassingsei? Misschien zit er wel een plastic gouden ring in. Kunnen we meteen naar het stadhuis.”
“Als er een ring in zit trouw ik met je.”
Ik zag dat ze het meende. De zon wierp een hete schaduw over haar rug, ze hield een hand boven haar ogen, als een zonneklep. Haar rieten hoed had ze thuis laten liggen. Haar ogen kneep ze een beetje dicht, nu leken haar wangen nog molliger. Ik liet haar het kwartje in de verrassingsautomaat gooien. Olga had ons lot in haar handen. Samen keken we naar de vuilwitte kogel die uit de automaat gerold kwam. Het zag eruit als een soort reptielenei. Olga vouwde haar handen om de kogel alsof het een pasgeboren kuikentje was.
“Ogen dicht!”, zei ze en beiden knepen we onze ogen stijf dicht. Ik hoorde het doffe geluid van het plastic eitje dat in twee helften brak. We keken naar elkaar en toen naar het eitje. Er zat een vleeskleurig drillerig salamandertje in met een waggelkop en grote zwarte treurige ogen. Olga keek naar het groene geval in haar handen en toen naar mij. Ze had diezelfde grote opengesperde ogen als die keer toen ze hijgend thuiskwam nadat een dronken Engelsman haar tasje had proberen te stelen.
“Wat betekent dit?”
Haar ogen stonden bol van tranen. Ik legde een hand op haar schouder. Wat wilde ze nou horen, dat een groen glibberig salamandertje betekende dat dat smerig loeder van een moeder van haar gelijk had? Dat ik haar in mijn onzekere kunstenaarsbestaan toch nooit gelukkig kon maken?
“Wat als we dat vieze beestje nou eens ongemerkt aan het haakje van een visser slaan. Dan gaan we een paar meter verder achteloos in het gras liggen. Lachen hoor, haalt hij die hengel uit water zit er ineens zo'n gore salamander aan!”
Ze vertrok geen spier. Ik zag hoe ongemakkelijk ze met dat glibberig beestje in haar handen stond. Toen het tot haar doordrong dat ze hem nog steeds in haar handen droeg, bedacht ze zich niet nog een ogenblik. Ze draaide met haar hiel een kuiltje in het zand en liet hem daarin vallen. Toen schoof ze het zand erover en zette haar voet erop.

Er was eens..

2010-03-29T22:06:00.001+02:00

Er was eens een meisje. Ze was zestien jaar en had een wild leven in Berlijn. Ze ging uit in de beste club van de wereld, de Berghain. Daar legde ze lijntjes speed op het toilet terwijl ze nadacht over biseksualiteit. Ze schreef alles op en zette er ‘memoire’ boven. Het boek werd bejubeld door de critici, het was hét debuut van de eeuw. En toen viel ze door de mand. Haar verslag bevatte hele passages uit een boek van een Duitse ex-blogger. Híj was daar geweest, in die club. Híj had die vaselinetitten beetgepakt. Híj had heupwiegend de techno-plasticität van de dreunende muziek ervaren. En zo kwam het, dat het sprookje van het meisje in duigen viel. De lezers waren boos en wilden hun geld terug.

“Wat is de moraal van dit verhaal?” Robert Simon staat voor de klas. Hij kijkt ons verwachtingsvol aan. Het blijft pijnlijk stil. Na vijf minuten pakt hij een stoel en schuift er op, hij leunt voorover op de rug van de stoel en houdt zijn armen gekruist. Niemand reageert. Hij geeft de hoop op en onthult dat de lezers van het boek willen dat het meisje écht van alles en nog wat heeft gesnoven. Dat ze inderdaad het arrogante, mishandelende klotekind is dat ze beweert te zijn. Dat beloofde ze door op de kaft ‘memoire’ te zetten. Zelf zegt het meisje, dat inmiddels achttien is en nog steeds niet bij de Berghein naar binnen mag, dat zoiets als originaliteit niet bestaat. Alleen echtheid.

Dat heeft ze ook knap gegoogled. Goed beschouwd zouden er inderdaad maar 36 verhalen bestaan. De rest is variatie. Alles is al eens geschreven of verfilmd. Gisteren zag ik de nieuwe Scorcese film Shutter Island. Wat een meeslepend plot. En die twist aan het einde! Vanmorgen las ik dat die twist ook in The Shining zit. En Sorcese leende van nog zes films uit andere genres. Komt een Vrouw bij de Dokter is Turks Fruit in een nieuw jasje. Alleen maar Nette Mensen is De Buitenvrouw, alleen nu met msn en Kentucky Fried Chicken. Waar zeuren we dan over? Is het kopiëren uit elkaars verhalen niet onderdeel van de hedendaagse digitale cultuur? En als de uitwerking van het verhaal an sich eigenlijk heel goed is, mag het gegeven dat auteursrechten geschonden zijn dan afdoen aan de kwaliteit van een verhaal?

De lezers liggen niet wakker van de geschonden auteursrechten van de ex-blogger. Ze voelen zich belazerd omdat ze een contract met de schrijfster hadden. Als je een ‘gezond tussendoortje’ bij de Tuinen koopt verwacht je niet dat het vol met suiker zit. Een verhaal dat begint met ‘Er was eens’ moet niet in bloedvergieten eindigen. Op de jaarlijkse braderie verwacht je dat er zelfgemaakte hamburgers verkocht worden in plaats van tofu-spiesjes en een memoire moet gebaseerd zijn op echte ervaringen van de schrijfster. Zelfs de schrijver of de regisseur die zich opzettelijk aan genres ontrekt, schept verwachtingen. Een Quinten Tarantino film moet hermetische dialogen bevatten en tussen verschillende genres bewegen. Anders kruipen boze critici in hun pen en wil de kijker zijn geld weer terug.

Mijn dagelijkse vloeistof

2010-03-19T14:29:00.001+01:00

“Kom met je knuppels en honden in onze tunnel. Visie van de Beastie Boys, in de tunnel.”
Met die zinnen kwam je het podium op. Te ruime sweater aan. Met je linkerhand hield je het te lage kruis van je broek omhoog, de andere hand omklemde de microfoon. Daar stond je woorden in de microfoon te blazen, ritmisch en vlot. In je glansrol. Je kameraad wisselde je teksten even vlot, misschien wel vlotter af. Maar ik gelóóf jou als je de woorden tot zinnen vlecht, een klankspel speelt met je soepele tongval. Het was de eerste keer, ontelbare keren zouden volgen. Na een tijdje herkende je mij zelfs. Weet je nog, in Sittard? Ik viel jou op. Je wilde mijn roze pet lenen. Ik keek je aan als een hongerige hyena. Chicks saboteren je relatie in de kroeg, of zit je ernaast en ben je zelf niet sterk genoeg? Daar stond je dan, mijn roze pet schuin op je hoofd en ik, petloos, hongerige blik, stond verwachtingsvol naar je te kijken. De beat zette in, ik was mijn emoties nauwelijks de baas. Goeiedag verder, ik was verloren. Ik ging op in het wilde geduw dat zich vooraan in het publiek manifesteerde. De adrenaline gierde door mijn lijf als iedere keer dat ik je live zag. Nu nog meer. Want je droeg mijn pet. Vrienden van me beweren dat Rico beter rapt. Hij is een snelle jongen, grapt als een cabaretier. Zelfs zegt hij dat hij Ike Turner niet is, of hoe heet die cabaretier? Kijk, ik weet nog die ene keer in Eindhoven. Ik leefde zo toe naar je optreden. Eenmaal op het podium had je het over gekke Gerrit maar je wist niet meer wie Gerrit was. Je oogleden waren opgezwollen van de rijkelijk belegde joints en de fles whisky nam je gewoon mee het podium op. Je blik stond op oneindig. Die keer moest ik je zinnen afmaken, Sticks. Maar toch. Ik voel in je teksten je ziel, je achilleshiel. Ik voel in Wind Waait hoe je je steeds verder nestelt in de leegheid van de tijd die voorbijgaat en niets dat vooruitgaat. Ik zie je daar dan zitten, in je Peugeot, die rode 306. Met je hoofd klappend op het zwarte dek. Je stuur vangt de zoute tranen op. Ik voel dan hoe het onbegrip op je stem slaat. De druk op je middenrif. De bal om je voet. Je bent een binnenvetter en toch voel ik hoe twisted je bent door je rauwe stem heen. Je nummers markeren periodes in mijn leven. Volle Kracht: ontluikende liefde, heftige gevoelens. Snelle Jongens: vriendschap, mooie avonden, mijn studententijd in Maastricht. Wind Waait: einde van een relatie, einde van een hoofdstuk. Water/Vuur: verraad, einde van een vriendschap. Sticks, Junte Uiterwijk zoals je gedoopt werd. Je plaatst mijn dagelijkse bagage in een context. Ik put kracht uit jouw woorden, je haalt me uit een spagaat van ingewikkelde gedachten. Als mijn doelen uit balans zijn geef jij me adviezen als Customato. Een paar maanden geleden verklaarde je in een interview dat Opgezwolle dood is. Je leeft solo verder en in een nieuwe formatie. Voor mij is Opgezwolle niet dood. De fakkel blijft altijd branden. Tot in de laatste dagen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Ik stem tomaat

2010-03-10T14:31:00.004+01:00

De Arabische delegatie van het keukenpersoneel bij restaurant Kantjil & de Tijger stemde niet Sp, Pvda of Groenlinks. Nee, ze stemden Peeveedééaa. "Ik niet hoor", klinkt het uit de afwaskeuken. Ik kijk naar de Indonesische kok annex kunstenaar Ozzie. Hij staat op zijn tenen en reikt zijn linkerhand uit naar een afwasrek. Die hand is al weken gehuld in een rubber handschoentje om zijn brandblaren te beschermen. Hij steekt zijn bloempotkapsel tussen de kannen en kijkt mij aan: "Ik heb gestemd op tomaat".

Jamel Shabazz in GUP the Street issue

2010-03-10T14:26:00.004+01:00

I am proudly telling you that the great street photographer Jamel Shabazz is going to be in the next issue of GUP, the Street issue! (in stores May 25 2010)check his website for exhibitions, news, photogalleries and more.

Sikhs in America

2010-03-08T16:50:00.004+01:00

America’s first post-9/11 victim was not a Muslim but the Sikh Balbir Singh Sodhi. Years later Fiona Aboud asked herself: are people more knowledgeable about Sikhs nowadays? And so she photographed and interviewed a group that has never been photographically documented in the States.Check it out! Fiona Aboud also has a few photos from this ongoing project published in the upcoming issue of GUP, the India issue (in stores March 23).

Huismus

2010-03-08T16:43:00.001+01:00

Mijn huisgenootje is een Duitse huismus met wie ik onder valse voorwendselen samenwoon. Zie, ik wilde de kamer die zij aanbood en zij wilde huiselijke gezelligheid. Ik denk dat ik in het afgelopen haf jaar twee avonden thuis was. Geen daarvan bevatte een uitnodiging van mijn kant om gezellig huiselijk te doen. Het Duitse huismusje sluit zo nu en dan de voordeur af zonder de sleutel daarbij uit het slot te halen. Dat resulteert er dan in dat ik de algemene deur niet in kan, waar zich de keuken en badkamer (1m2) bevindt. Het is woensdagnacht, na vieren, als ik strompelend de benedenverdieping binnenkom. Door mijn aderen stroomt wijn, bier en gore whisky. De stoffige, afgebladderde trappen naar de algemene deur kraken hard onder mijn pumps. Ik moet hoognodig naar de wc.
“Kut, kut, kut”. Wat een schijtwijf is het toch.
Omdat huismuis morgenochtend tentamen heeft en een slechte nachtrust van haar een onmogelijke feeks maakt, besluit ik niet tegen de deur aan te trappen. Als ik nou gewoon probeer te slapen, kan ik het misschien wel inhouden. Maar in welke positie ik ook lig, mijn blaas blijft kietelen. Hoe vaak ik mijn bekken ook intrek, geen blaasoefening is opgewassen tegen de zeurende drang om die straal ergens op te richten. Ik heb de keuze tussen een bloempot en een glas met een bodempje jus en drijvende schimmel. Die bloempot wordt vast een zooitje, dan moet die plant er weer uit, heb ik die aarde in mijn kamer rondslingeren. Ik hoop dat alles in het kleine glas past. Ik hurk boven mijn bed, de onderkant van mijn nachtjapon in mijn mond. De straal is ongecontroleerd en geel van de drank. Ik val in slaap aan de muurkant van mijn bed, ver weg van de urinevlekken, terwijl het glas dampende pis op mijn bureautje staat.
De dag erna komt huismus al vroeg terug van haar tentamen. Ik ben net klaar met de afwas, het staat nog in het afdruiprekje in de keuken. Ze duikt de koelkast in, pakt haar Duitse druivensap en reikt haar arm uit naar het afdruiprek. Mijn rechterhand klemt om een theedoek, de linker maakt heel even een schijnbeweging. Dan besluit ook de linkerhand dat het dan maar zo moet zijn. Ze slokt gretig haar sap weg.
“Und, wie gehts?”, vraag ik met een gulle lach, terwijl ik naar de aangekoekte geeloranje bodem van het glas kijk.

Een zee van rust

2010-03-08T16:33:00.000+01:00

De straat waarin ik woon is een berging van ongewenste geluiden. De enkelglazige ramen in mijn kamer verlammen niets van al het geruis. Nog voor de kerkklok acht uur slaat word ik gewekt door het zeurende geluid van een veegmachine in de straat. Het klinkt alsof iemand naast mijn bed driftig staat te stofzuigen. Knipperend oranjekleurig licht doorkruist het gezoem en het orkestje blijft mij in zijn geheel net zo lang vergezellen totdat ik klaarwakker ben. En blijf. Want de verdieping boven mijn kamer wordt verbouwd. Geheel ongevraagd staat er een gele, ijzeren trap tegen mijn huis aangeplant. Werkmannen spreken in een soort morsetaal, ik hoor alleen hee- en hoo-tonen uitkomen boven het geluid van een brommende vrachtwagen en doffe klappen van stroken vloerbedekking en planken die een verdieping naar beneden gegooid worden.

Mijn buurtbewoners lozen hun afval, schijnbaar ongehinderd door de prominent aanwezige letters ‘restafval’, naar believen naast de container. Als ik thuis kom van werk zie ik sinaasappelschillen, beschimmeld brood, plastik frisdrankflessen, glazen potten met restjes erwten en wortelen, een babyzitje met opengereten stof waar vergeeld schuim uitsteekt, een lege ton wasmiddel en een Kruidvatkrantje. De weeïge geur van rot fruit gaat gepaard met het gorgonisch gekrijs van een kolonie meeuwen en reigers. Niet de minste meeuwen hoor. Ik verdenk die verdomde zilvermeeuwen er nog steeds van hun grote broers de Geelpoot-meeuwen zo nu en dan op te trommelen om mijn trottoir te bevolken. Met een blik die ergens tussen arrogantie en sulligheid zit, kijkt een meeuw mij aan terwijl hij een preistengel in zijn bek houdt. Om de vogel heen rinkelen blikjes in de richting van de glazen potten. Ik stoot mijn teen tegen de gele trap die tegen mijn huis staat.

Ik schuif de gordijnen in mijn kamer opzij en scan de straat: Achmet Sobucovalli u reparatie, mijn zorg; Bollywood filmverhuur; wasserette & belhuis; vishandel Gibraltar; Café de Zon. Dat Café is dag en nacht geopend. In de zomer zitten de stamgasten; een mix van blanke senioren en jonge Caribische vrouwen in badstof huispakken, buiten op campingbankjes.
Nu hangt een groepje jochies met ronkende scootertjes en zwarte jacks die gloren in het licht van de lantaarns voor de ingang. Een van hen loopt de wasserette annex belhuis in. Hij gaat geen wasje draaien. Misschien wil hij iemand bellen vanaf een buitenlijn. Links van de ingang, voor het raam waarboven een wit snackbarachtig bord hangt met een sticker van een zon erop en in blauwe letters Café de Zon staat, zie ik twee schimmen. De ene schim maakt handgebaren naar de andere schim, die zijn handen balt en in een provocerende houding gaat staan. Die wordt slechts beantwoord met woorden. Woorden in een taal die ik niet machtig ben, maar niettemin begrijp ik de betekenis. De woorden klinken niet zangerig, maar dreigend, afgestompt en ruw. Een derde schim komt het de Zon uitgestormd met een biertje in zijn hand en probeert de boel te sussen. Daar trekt het ruziënde stel niets van aan en zet het tieren onverminderd voort.

Ik klik het grijze doosje open en haal de geel met blauwe pluggen eruit. Met mijn duim en wijsvinger kneed ik er vorm in. Zo diep als ik kan prop ik de pluggen in mijn oren en het enige geluid wat ik nu nog hoor is het geluid dat ik vroeger hoorde als ik een schelp over mijn oor legde. Een zee van rust.

Liefde is.. verhuizen!

2010-03-08T16:25:00.004+01:00

De ware is soms ver te zoeken

‘Na 78 verhuizingen dacht ik: geen vent meer in m’n leven’

Stefanie Erkan (40) verhuisde haar hele leven lang. Tot haar zoon Mick werd geboren. Nu woont ze al bijna drie jaar op hetzelfde adres. Als ze nog eens besluit te verhuizen, dan maar voor één reden: echte liefde. ‘Het is geen big deal voor mij.’

Ronald is een stuk ouder, we schelen zeventien jaar. Dat geeft me een beschermd gevoel. Straalverliefd zijn we. Mijn hele leven ben ik bij mannen ingetrokken. Nu is het opeens andersom. Ronald komt hierheen. Dat is een hele aparte ervaring voor mij, maar ik vind het best. Wel zit ik met een dilemma. Nu woont hij voor zijn werk in een hotel, niet ver van mij vandaan. Maar over een paar maanden heeft hij vast werk in Poeldijk. Dat is drie uur rijden. Het wordt dus een long-distance iets, of ik moet weer verhuizen. Hij kan sowieso niet hiernaartoe verhuizen, zijn vier kinderen wonen nog thuis.

Door angst achtervolgd
Het is begonnen uit angst. Uiteindelijk werd het een trigger: iedere keer als ik mij onveilig voelde, verhuisde ik weer. Mijn vader was een van de oprichters van de PKK in Nederland. Een activist, die zijn leven lang streed voor een onafhankelijke staat voor Turkse koerden. Leven met hem was een hel. Hij was heel erg dominant en agressief. Ik was zestien toen voor het eerst in mijn leven iemand aan míj vroeg hoe ik mij voelde. Ik was stomverbaasd, weet nog dat ik om mij heen keek of er iemand achter mij stond. Opeens voelde ik vanuit mijn hele lijf verdriet stromen. Mijn tranen kwamen uit mijn tenen, zo diep. In een golf kwam alles eruit. De mishan-delingen, het misbruik, mijn hele verrotte leven.Die dag veranderde alles. De lerares die me had gevraagd hoe ik me voelde, regelde treintickets en onderdak voor mij en mijn broertjes en zusje. We kwamen terecht in een crisisopvang in Enschede, tussen lijmsnuivende kinderen. De angst om herkend te worden door mensen van vroeger, heeft me nog jaren achtervolgd. Rust vond ik zes jaar geleden pas, toen mijn vader overleed.

‘Ik kon niets opbouwen. Een relatie? Oké. maar een vaste rijschool, dokter of groenteboer? Die had ik niet.’

Drie jaar is scheepsrecht
Ik vond altijd: je hecht je niet aan mensen, huizen, dingen. Daarom heb ik ook tien jaar zonder rijbewijs gereden. Waar moest ik rijlessen nemen als ik steeds vertrok? Ik kon niets opbouwen. Een relatie? Oké. Maar een vaste rijschool, dokter of groenteboer? Die had ik niet. Ik woonde nooit ergens langer dan drie jaar, en nu ik er over na denk duurden mijn relaties ook nooit langer. Vriendinnen die een goede band met hun ouders hadden, benijdde ik. Ik wilde dat ook. Ik kreeg tranen in mijn ogen als ik een moeder haar dochter zag knuffelen. Toch had ik niet al vroeg een kinderwens. Eeuwige vriendschappen had ik ook niet. Die horen ook bij fases in je leven. Ik ontgroeide ze, of het contact herstelde zich. Gelukkig maak ik wel snel nieuwe vrienden. Ik ga dan voor 100 procent voor ze, maar besef maar al te goed dat je geen garanties hebt in het leven. Ook niet in een huwelijk. Mijn enige huwelijk had ik met Luuk. Na drie jaar liep het stuk. Maar ik hield er iets heel moois aan over: mijn zoon Mick. En het mooie aan kinderen krijgen is dat dit geluk wel blijvend is.

‘Ik krijg kriebels en flirt met het idee van een nieuwe omgeving’

Frisse wind
Soms zit ik in mijn woonkamer en dan besluit ik ineens de hele boel om te gooien. Muren verven, meubels verplaatsen, volledig van stijl veranderen. Er moet een prikkel blijven. Ik heb het ook als ik Mick naar school breng. Als ik die de apathische blikken van ouders langs het schoolplein zie. Ik krijg kriebels en flirt met het idee van een nieuwe omgeving. Ik kan niet tegen dat huisje-boompje-beestje-gevoel. Dan denk ik, is dit het dan godverdorie! Dat gevoel had ik ook heel erg toen ik met Luuk was. De rust, het ikhoefnietmeer gevoel bracht veel onverwerkt verdriet naar boven. Vroeger vluchtte ik voor mijn leven, nu voor mijn gevoelens. Sinds Mick zie ik ze onder ogen. Hij heeft me gered.Ik heb nooit spijt gehad van al die 78 keren dat ik verhuisde. Ik zag het echt als uitdagingen. Frisse wind. Met volle overtuiging begon ik eraan. Maar op een gegeven moment dacht ik wel: voor mij geen man meer. Ik heb niemand nodig, ik kan het zelf. En ik wist dat ik het ergste al achter de rug had, ik had niets meer te verliezen. Ik besloot, en ging gewoon. Hoe het nu verder gaat met Ronald weet ik niet. Ik geniet er nu gewoon van dat ik een relatie heb. Dat ik iemand heb met wie ik leuke dingen kan doen. Een nieuw project.’

Laat ze maar stikken

2010-03-08T16:22:00.003+01:00

Een lopende band waarop zakken geld worden gestort. Halverwege de band staan volgevreten aasgieren. Ze plukken de zakken weg en voorkomen zo dat er ook maar iets van al het geld het volk bereikt, dat aan het einde van de band verwachtingsvol staat te wachten. De cartoon in de Ugandese krant bewijst dat Afrikanen heel goed begrijpen dat de geldstroom uit de rijke Westerse landen als een druppel op een gloeiende plaat is.

Nederland mag zichzelf een schouderklopje geven. Uit een gelekt rapport van de Europese Commissie blijkt dat het als een van de weinige lidstaten de doelstelling heeft gehaald om in 2009 minimaal 0,7 procent van het bruto binnenlands product aan ontwikkelingshulp te besteden. Blijkens een onderzoek van de Algemene Rekenkamer krijgt Suriname het meest van de 4,3 miljard euro die Nederland jaarlijks reserveert voor ontwikkelingssamenwerking, namelijk 92.000 euro per 1.000 inwoners. Naast Suriname worden nog 39 andere landen door Nederland gespekt met het oog op ontwikkeling.

Zakken vullen
Meest gehoorde argument van pro-ontwikkelingshulp politici is dat westerse landen moeten boeten voor hun koloniale zonden. Maar dat is veel te kort door te bocht geredeneerd.Wij dragen juist bij aan zwarte bladzijdes in de geschiedenis die zich in de toekomst pas zal aftekenen. Nederland geeft geld rechtstreeks aan arme regeringen. Dit zou beter controleerbaar zijn door accountants en het gebruik van internationale handboeken die de geldstroom zouden reguleren. De wrange realiteit is evenwel dat deze zogenaamde ‘budgetsupport’ corruptie juist in de hand werkt. Er is in werkelijkheid geen moraalridder, geen rechtschapen accountant die de pen van de corrupte regeringsbeambte vasthoudt. De Wereldbank onderschrijft dat ook en bewijst zelfs dat een derde van het geld in de zakken van corrupte regimes verdwijnt. Wij steunen zo malafide machthebbers, die met hetzelfde geld als waarvoor Nederlandse linkse politici zichzelf op de schouder slaan, paleis na paleis bouwen. Sterker nog, Mugabe van Zimbabwe, Museveni van Oeganda en Kaliba van Congo: ze zijn producten van de westerse ontwikkelingssamenwerking.

Averechts effect
Maar dankzij ontwikkelingshulp krijgen kinderen in derde wereldlanden toch de kans om naar school te gaan? Op dat gegeven kan veel afgedongen worden. Het onderwijs is slecht en de kinderen leren er geen vak waarmee ze later de kost kunnen verdienen. De concentratie op academische vakken zorgt ervoor dat slechts een fractie van de kinderen erin slaagt school af te maken. Ook de wereldwijde inspanningen van projecten als waterpompen installeren in dorpen hebben nare bijwerkingen. De mensen in de dorpen worden gezonder door de water-voorzieningen, met als gevolg dat ook de bevolking groeit. Voedsel en medicatie neemt niet toe, waardoor kindersterfte stijgt en de levensverwachting laag blijft. Het geld dat aldus aan de grijpgrage handjes van de regering ontsnapt, wordt gepompt in projecten die niet-effectief blijken of alleen op korte termijn iets voor de bevolking kunnen betekenen.

Free money
De Zambiaanse econome Dambisa Moyo heeft gelijk. Regeringen krijgen gratis geld en beoordelingsteams die misbruik horen te melden geven geen moer. Donoren blijven de corrupte elites maar steunen, alsof ze investeren in een oude auto. Alleen blijft deze auto gebreken vertonen. Om gezichtsverlies te voorkomen en hun kiezers een goed gevoel te geven blijven westerse politici met gesloten ogen water naar de Afrikaanse zee dragen.

Moeten we alle ontwikkelingslanden waar corrupte regimes aan de macht zijn dan maar laten stikken? Minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking vindt van wel. Een strenge selectie in hulp ontvangende landen moet garanderen dat landen als Zimbabwe, waar de inflatie het hoger is dan waar ook ter wereld, niet hoeven rekenen op euro’s of dollars. Koenders wil het goed doen. Hij wil de onder de tafel geveegde waarheid aan het licht brengen. Wees gerust achterban, Nederland hanteert nu een zero-tolerance beleid tegenover corrupte regeringen. Dat de bevolking die onder de duim van die regeringen leven daarmee in de steek gelaten wordt is bijzaak. Laat de Zimbabwanen maar honderd dollar voor een brood neertellen. Nederland heeft z’n eigen sores, je weet wel: het omroepbestel enzo.

Hopeloos

2010-03-08T16:19:00.002+01:00

Ik was al halverwege, voorbij Den-Bosch, toen hij sms-te. Hij was opeens ziek geworden.Of ik toch een andere keer kon komen. En het speet hem heel erg. Ik zat al anderhalf uur met knikkende knieën en een dikke brok in mijn keel van de spanning in een koude trein. Om zeven uur was ik opgestaan, mijn gezicht had ik flink opgemaakt, haren gestyled en een topje aangetrokken waarvan het label zei dat het lingerie was maar door mij niettemin als ultiem wapen der verleiding op dinsdagmiddag op de kast getrokken werd. Vastberaden om mijn treinreis naar Amsterdam voort te zetten sms-te ik terug dat ik al voorbij Utrecht was en dus echt niet meer terug kon naar Maastricht. Hij probeerde mij er nogmaals van te overtuigen dat ik maar beter een andere keer kon komen, maar ik had mijn zinnen al gezet om een dagje daten onder de wol.
De weg naar zijn appartement was een lijdensweg. Ik begon zo langzamerhand de neiging te krijgen mijzelf voor de kop te slaan. Amsterdam centraal was een doolhof op zich, de busreis uiterst ongemakkelijk door de buschauffeur die mij het ene na het andere oneerbare voorstel deed. Natuurlijk kon ik hem negeren en achterin de bus gaan zitten, maar hij liet mij gratis reizen en wist waar ik uit moest stappen. Ik stapte de bus uit met een gevoel alsof zojuist ontwaakte na een slechte one-night-stand. Met een kater. De straffe wind sloeg in mijn gezicht, ik kruiste velden over waaraan flatjes lagen die allemaal exact hetzelfde uitzagen.
In de lift van het derde complex toefte ik snel nog wat poeder op mijn jukbeenderen, en verwisselde ik mijn ballerina’s voor een paar torenhoge hakken. Mijn hart klopte zo snel dat ik niet wist of ik wel iets uit zou kunnen brengen als hij de deur zou openen. De melkglazen deur ging open en de schim erachter kreeg gestalte. Maar ik zag niks van de jongen die op wintersport mijn hart sneller liet kloppen. Hij was de beslissende factor in mijn doodgebloede relatie, hij maakt mij aan het lachen als er niets te lachen viel. Hij reageerde niet zoals in mijn gedachten. Hij tilde me niet op, draaide me niet in het rond en zoende me niet als nooit te voren.
“Kom binnen”, zei hij kortaf, en verdween de slaapkamer in. Daar rook het naar ongewassen sportsokken. Een uitklapbed stond middenin de kamer en een oranje met bruine deken bedekte hem tot onder zijn neus. Het geheel zag er mistroostig uit. Ik ging naast hem liggen, op mijn zij. Zo kon mijn decolleté hem toch onmogelijk ontgaan? Hij had er geen oog voor. Het enige dat hij kon uitbrengen was dat hij zich zo ontzettend slecht voelde. Ik probeerde een zoen te ontlokken. Mijn gezicht hing ik boven de zijne. De adem die toen uit zijn mond ontsnapte dreef mij onmiddellijk weg. Hij rook naar honger, kool en zure sinaasappelsap. Nu begon ik mij echt af te vragen hoe hopeloos ik was. Ik had er op aangedrongen om de date door te zetten, terwijl hij nog te ziek was om te praten. Toen zei hij opeens:
“Tot hoe laat blijf je, want mijn vriendin komt straks nog even wat fruit brengen”. Ik dacht even dat mijn gehoor mij in de steek liet. Hij keek me aan als een uil. Ik raapte mijn spullen bij elkaar en haastig verliet ik het appartement en hem. Voor altijd.

Sara Padgett

2010-03-08T16:10:00.007+01:00

Natascha Libbert-like photography. Sara Padgett's photographs of suburban still life emanate calmness, and take you away to a place where time stand still.Take a look at her photo books.

Blue is for boys, pink is for...

2010-03-08T15:30:00.003+01:00

This project by photographer Jeong Mee Yoon explores trends in cultural preferences and the differences in childrens taste (and their parents) from diverse cultures and ethnic groups.Check out his website.

In de huid gekerfd

2010-03-08T15:21:00.003+01:00

Een zware wolk krijgt gestalte en barst snel weer uit in een kletterende stortbui.
Zijn favoriete gele poloshirt, waarop klein een Braziliaanse vlag is genaaid, schuurt als een natte spons tegen zijn borst. Schuilen doet hij niet, alleen zwakkelingen zoeken een vleugel. In het portier van het internetcafé staat een man met een glimmende huid vol putjes te roken. Normaliter zou hij de man begroeten in het Spaans en vriendelijk passeren. Maar niet nu. Als een roofdier concentreert hij zijn blik op een onbezette computer en raast langs de rokende man. De rokende man reageert fel omdat de man zo onvoorzichtig is en wijst met ingetrokken wenkbrauwen naar de verse brandplek op zijn mouw.

De dampende hitte veroorzaakt een mistige gloed in het internetcafé. De ventilatoren zijn geel uitgeslagen en op hun bladen circuleren stofdeeltjes in plaats van lucht. Hij gaat zitten en slaat zijn reisagenda open. Op de eerste bladzijde schreef zijn zoon in duidelijke blokletters de stappen die hij moest doorlopen om zijn e-mails te lezen. Naast hem typt een jong meisje zo snel dat het lijkt alsof er een muis in een stuk hout knaagt. Drie keer voert hij de gegevens verkeerd in. Hij verliest zichzelf nu al, begint in het Nederlands te vloeken met een hoge stem, alsof hij ieder moment in tranen uit kan barsten. De kakikleurige pet, waar hij zijn vrouw een lap stof aan liet naaien om zijn nek tegen de zon te beschermen, belandt op de vloer. Het meisje naast hem beantwoordt zijn roep om hulp en druipt daarna geschrokken af naar haar eigen computer.

Hij kijkt naar het scherm. Langzaam voelt hij een akelig, loeiwarm gevoel door zijn lichaam stromen. Het komt vanuit zijn benen en barst in zijn bovenrug uit als een spugende vulkaan. Met harde stoten schieten duizelig makende speren naar zijn hoofd. Hij voelt zijn ogen hol worden, alsof het zwart dat hij ziet het licht aan zijn zicht ontneemt. Nu sluit hij een paar tellen zijn ogen en gaat zitten. Met veel moeite kan hij zijn handen stil houden en de muis coördineren. De brief van zijn zoon is een verontschuldiging, een ontboezeming, een aaneenschakeling van excuses. Zijn vrouw zette er ook een paar regeltjes onder. Ze produceert die zinnetjes als een machine. Hij weet wel dat ze dat heeft zitten typen als een kind met strafwerk. Maar hoe kan hij ook meer van hen verwachten? Zien zij dat de postzegels op de kaarten uit Morelia, San Miguel de Allende en nu Taxco, de bezegeling zijn van onvoorwaardelijke liefde? Uren had hij gezocht naar het volmaakte kettinkje op de zilvermarkt. Zijn vrouw zou er haar spiegelbeeld in kunnen zien. Als zij het door haar vingers zou laten glijden zou ze geloven dat het fluweel was in plaats van zilver.

Hij beantwoordt de mail niet en smijt de muis met een scherpe knal tegen het afgebladderde gele bureautje. Op het toilet haalt hij een briefje van twintig Peso uit zijn heuptasje dat hij onder zijn kleren draagt, op de huid, met een extra veiligheidsspeld over de sluiting. Hij rekent af en verlaat het internetcafé.

Het huisje dat hij met Maria huurt, gaat gehuld achter een zweem van wit. Taxco heeft iets maagdelijks, als een tabula rasa, onvervalst. Waar je het dorp ook binnenkomt, je kijkt altijd op naar de zilverwinkeltjes die zich aan de steile straatjes onttrekken. Buiten gehangen was overdekt de achteromsteegjes en dient
als een paraplu voor de marktvrouwtjes. Die dragen hun pasgeboren kinderen in felgekleurde doeken om hun schouder en middel, terwijl zij met kopers onderhandelen over prijzen voor zilverwaren, stoffen en souvenirs.

Hij baant zich een weg door de steegjes, en voelt dat hij licht in zijn hoofd wordt door de snerpende geluiden van onderhandelende mensen, karren die in- en uitgeladen worden en huilende baby’s. Het was Maria die hem drie weken geleden uit het web bevrijdde waar hij als een spin in vast was komen te zitten. De eenzaamheid, de angstaanvallen, de visioenen.

Waar hij normaal gesproken rechts afsloeg, loopt hij nu rechtdoor richting een belhuis. Hij heeft het wisselgeld van net nog in zijn zak zitten. Zijn klamme hand ruikt naar roest en regen. In het belhuis staan hokjes vol reisreclame en beltarieven doods zij aan zij. De drukgebarende man achter de toonbank wijst hem een hokje aan.De telefoon wordt beantwoord door zijn vrouw.
‘Met mij’.
‘Marten, ben jij dat?’
‘Ja.’
‘Ik heb mij zoveel zorgen gemaakt, waar ben je?’

De man begint te tranen. Al die weken had hij zich ingebeeld dat zijn vrouw en zoon niet meer van hem hielden. Langzaam was hij in een andere wereld terecht gekomen. Een wereld die zich aan hem openbaarde nadat hij een vrouw ontmoette die oprecht was, geïnteresseerd.

‘Ik kom naar huis.’
‘Ben je weer depressief Marten, waarom belde je niet eerder?’
‘Ik weet het niet, ik ben in de war. Ik dacht dat jullie niet meer van mij hielden. Steeds kreeg ik geen antwoord op mijn mails, of merkte ik dat jullie ze nauwelijks lazen. Het is jouw schuld dat ik me zo voel, Netty!’
‘Wat heb je gedaan Marten?’

Hij vertelt met schokken en verwijtend dat Maria hem gered heeft van zijn ondergang. Dat hij haar meegenomen heeft naar dit toverachtige stadje. Dat hij in haar zijn vrouw ziet, zoals zij was toen hij haar net ontmoette. De man voelt zijn hart krijsen. Hij kijkt naar de tatoeage op zijn onderarm. In groene inkt liet hij Maria in zijn huid kerven, vereeuwigen. Zijn vrouw reageert koel.
‘Marten, ik wil dat je naar huis komt.’
De man heeft geen enkel wapen meer voorhanden, hij voelt zich als een uitgeputte sprinter na de laatste Ronde. Hij huilt en bekent spijt, zo bevreesd als hij is dat zijn vrouw hem nu zal verlaten. Zijn vrouw gooit de hoorn op de haak.

Met gemengde gevoelens loopt hij richting het huisje, waar Maria op hem wacht. Hij voelt woede, maar ook berusting. De regen maakt van de smalle straatjes kleine rivieren. Hij kabbelt voort op de steile wegen met meer moeite dan voorheen. Het telefoontje met zijn vrouw scheurde hem onverhoeds uit een roes. Hoe kon hij hierin verzeild geraakt zijn? Wie is Maria eigenlijk? Misschien is zij er wel op uit om hem ziek te maken. Misschien had ze hem al ziek gemaakt. Terwijl het geluid van de kerktoren die twaalf maal slaat, de schoolkinderen giechelend voorbij daveren en de geur van verschroeide kranten elkaar kruisen, neemt de man een radicaal besluit. Hij ontdoet het Zwitserse zakmes van zijn broekslus. Zonder adempauze zet hij het mes in zijn arm en snijdt, als een geoefend jager, de tatoeage uit zijn huid.

Maar één dokter

2010-03-08T13:41:00.004+01:00

Zit ik dan, achter pc 17 in het computerlokaal. Het is krap 12.30, geen reden voor een feestje en ook geen spontane maandagmiddag karaoke-sessie. Ik kan alleen maar drogredenen vinden. Ik tik, met mijn hand over het schermpje gevouwen, voor de 39 ste keer dit jaar ‘Bonnie'in het zoekbalkje van mijn iphone en verdwijn in de armen van Ron Brandsteder en Bonnie St. Claire. Over een uurtje moet ik naar van Moppes en London voor een suikerprik, maar voor nu laat ik mij alleen door dokter Bernard iets wijsmaken.

"Ik ruik het bier"

2010-03-08T13:36:00.001+01:00

“Een jongen, blakend van gezondheid met een rode gloed over zijn wangen, staart uit het raam.Hij tikt ongeduldig met zijn vingers op tafel. Tobt hij ergens over? Hij oogt niet als een jongen die ’s nachts in bed nog ligt te woelen. Hij zit niet recht voor zich uit, maar leunt achterover terwijl hij zijn benen gekruist langs een tafelpoot laat rusten. Zorgeloos kijkt hij zijn toekomst tegemoet. Ik maak mij ook geen zorgen over hem. Deze jongen komt er wel. Ik denk dat hij gisteren tot laat heeft zitten borrelen op de sociëteit. Nu zit hij hier en kijkt fier over zijn neus de diepte in. Op zoek naar die ene openingszin die zijn verhaal tot een succes maakt. De pen ligt al voor hem klaar.”

Drieëntwintig studenten zitten ongemakkelijk tegenover elkaar en nemen om de beurt een lichaamsstand aan. Het is een vreemde gewaarwording. Ik hoor alleen de suizende auto’s op straat en de zeurende ventilatie die van boven in mijn nek ademt. Mijn model neemt een pose aan en probeert krampachtig zijn gezicht in de plooi te houden. Hij kijkt als een kind dat verstoppertje speelt en met ingehouden adem achter een gordijn verscholen zit. Alleen duurt dit geen honderd tellen maar tien minuten.

Hoe kan ik dit stilstaand beeld in godsnaam tot leven brengen in taal? Mijn zintuigen laten me in de steek. Ik hoor, proef, voel en ruik niets. Waarom hoor je mensen toch altijd zeggen dat ze wel een boek kunnen schrijven over wat ze nu toch weer gezien hebben. Waarom geen tekening of schilderij maken? Je ziet immers iets voor je neus gebeuren, en toch is de neiging om het in letters te vertalen overheersend.

Ik isoleer mij van de achtergrondruis en zoom in op mijn model. Wie is hij, waar was hij vannacht? Ik geef mijn zintuigen de kost en ineens proef ik schuim, citroen en witbier. Een smetteloos wit hemd weerkaatst de felle blauwe lichten die de dansvloer verlichten. Eveline -vaste scharrel- zegt met een schorre stem tegen mijn model dat hij naar sigaretten ruikt. Dan pakt ze zijn hand en vraagt of ze bij hem mag blijven vannacht. Ik zie hem denken; ‘dat verhaal komt morgen wel’, en ze verdwijnen in het donker. Ik laat mij omringen door de couleur locale in het portret en schrijf het tot leven.

Koffers vol vergetelheid

2010-03-08T13:35:00.000+01:00

Ik zoek naar ‘De gedachte van de week’ in het Parool. Bij een artikel over gevonden voorwerpen op Schiphol stop ik met bladeren. Vijf keer per jaar worden deze gevonden voorwerpen geveild. Karren vol doodgebloede koffers gaan over in de hand van handelaren of door nieuwsgierigheid geprikkelde kopers. Tussen de natte handdoeken die de kofferruimtes vullen met een indringende geur van zeewater en vuile was is het altijd zoeken naar een juweeltje. Een urn met as, rolstoelen, een bril met glazen zo dik als jampotten en zelfs een koffer vol met geld is ontsnapt aan oplettendheid.

Toen ik een paar jaar geleden na een maand vakantie in Indonesië landde in Düsseldorf, kwam mijn bagage niet aan. Daar stond ik dan, na een uur verwachtingsvol naar de lopende band gekeken te hebben. De schilderijen die een oom, een beroemd kunstenaar, aan mijn tante en oom gaf ter ere van hun huwelijk en die zij vervolgens aan mij cadeau deden, de zilveren wajangpop die ik kocht in het dorpje waar vechthanen gehouden werden en een rokerige kroepoekfabriek het ritme van de dag bepaalde, de tekeningen van mijn nichtjes. Terwijl ik de tranen van mijn vermissingformulier veegde besefte ik hoe beladen bagage is.

Ik probeer de eigenaar van de bril voor mij te zien. De man met glazen in zijn montuur zo dik als jampotten komt aan op Schiphol. Op het toilet neemt hij zijn bril heel even af voor een koude plens water in zijn gezicht. Hij dept zijn rimpelige gelaat droog en loopt weg. Maar zijn bril, die moet nog op de wasbak liggen. Hij spitst zijn oren en hoort het druppelen van een kraan. Op de tast zoekt hij tevergeefs naar de bril. Hij gaat af op het geluid van de schetterende mensenmassa. De hal met mensen oogt als een foto, geschoten met lange sluitertijd. Net als hij een voorbijganger om hulp wil vragen bedenkt hij dat hij niet meer weet waar de bril ligt. Zijn gezicht loopt rood aan van woede en een unheimisch gevoel overmant hem. De nare bijwerkingen van het ouder worden beginnen zich langzaam af te tekenen, en hij stelt zichzelf de onvermijdelijke vraag: word ik dement?

Misschien was de bril slechts een reserve-exemplaar. Niet in mijn fantasie, want daar krijgen bijzondere verhalen gestalte. En misschien ligt de gedachte van volgende week wel op de stapel oud papier. Snel red ik de krant van gisteren, voor hij in vergetelheid raakt.

Een ode aan Tijl

2010-03-08T13:33:00.001+01:00

In zijn Pogingen tot Humor doet docent Tijl Rood uit de doeken hoe hij zijn vriendin in 116 seconden bezwangerde en dat hij de eikel na elk toiletbezoek even droog dept met wat wc-papier. In een van de werkopdrachten hekelt een student deze intieme uitspraken. Daar zit hij dan, in zijn vertrouwde felblauwe skinnyjeans, kortgekapte rossige haar en een sullig kopje espresso. Met het oog op de reële kans dat hij het in het vervolg uit zijn hoofd laat dit soort gevoeligheden tentoon te spreiden, besluit ook ik een brief aan Tijl te schrijven. Een ontboezeming van mijn eigen toiletescapades. Als een soort ode aan zijn openheid en het incasseren van de klappen van de valse student met een glimlach.

Woensdagnacht. Het is al na vieren. Door mijn aderen stromen wijn, bier en gore whisky. De stoffige, afgebladderde trappen kraken hard onder mijn pumps. Ik moet hoognodig mijn blaas legen. Mijn Duitse huisgenote, of ‘Das Luder’, heeft de tussendeur naar de badkamer en keuken weer eens van de binnenkant afgesloten. Omdat een slechte nachtrust van Das Luder een onmogelijke feeks maakt, besluit ik niet tegen de deur aan te trappen of haar hardop te vervloeken. Als ik nou gewoon probeer te slapen, kan ik het misschien wel inhouden. Maar in welke positie ik mij ook manoeuvreer, mijn blaas blijft kietelen. Hoe vaak ik mijn bekken ook intrek, geen blaasoefening is opgewassen tegen de zeurende drang om die straal ergens op te richten. Ik heb de keuze tussen een bloempot en een glas met een bodempje jus en drijvende schimmel. Die bloempot wordt vast een zooitje, dan moet die plant er weer uit, heb ik die aarde in mijn kamer rondslingeren. Ik hurk boven mijn bed, de onderkant van mijn nachtjapon tussen mijn tanden geklemd. De straal is ongecontroleerd en geel van de drank. Ik val in slaap aan de muurkant van mijn bed, ver weg van de urinevlekken, terwijl het glas dampende pis op mijn bureautje staat.

De dag erna komt Das Luder al vroeg thuis. Ik ben net klaar met de afwas, het staat nog in het afdruiprekje. Ze duikt de koelkast in voor een pak druivensap en reikt haar arm uit naar het afdruiprek. Mijn rechterhand klemt om een theedoek, de linker maakt heel even een schijnbeweging. Dan besluit ook de linkerhand dat het dan maar zo moet zijn. Ze slokt gretig haar sap weg.

“Und, wie gehts?”, vraag ik met een gulle lach, terwijl ik naar de aangekoekte geeloranje bodem van het glas kijk.

Op de hoek van de straat

2010-03-08T13:32:00.000+01:00

Ik ben op zoek naar: een onbekend persoon, een stuk zwerfvuil en een architectonisch detail. Op iedere hoek van de straat liggen verhalen, moet docente Anne-Wil Petterson gedacht hebben. Ik moet eerlijk bekennen, ik zag niet meteen de schoonheid van het gele vaatdoekje, dat ogenschijnlijk toevallig op de bagagedrager van een fiets terechtgekomen was. Maar wie uitsluit dat er een bijzondere geschiedenis achter schuilgaat ziet die schoonheid ook onmogelijk.

Misschien heeft een contactarme man die luistert naar de naam Josje dat doekje gisteren vakkundig achter op zijn fiets gespannen, het was toen het nog zo geel als een citroen en zo zacht als een opgeschud dekbed. Heeft hij misschien de openingen tussen de spijltjes willen dichten, als een soort mini trampoline met extra veerkracht en vezels om in te verdwalen? Hij zou naar het Oosterpark gefietst kunnen hebben. Daar, aan het oversteekbruggetje bij de grote plas had hij moeder eend en haar pasgeboren kroost opgewacht. Hij zou het laatste eendje in de rij op het beslissende moment, ‘The Decisive Moment’ (wanneer moeder eend bij het oversteken van het bruggetje haar kop van links naar rechts beweegt) opgepakt hebben en als een dief in de nacht het park uit verdwenen zijn. Het eendje in de gele trampoline en Josje. Thuis had hij alvast een nestje voor het diertje gemaakt. Het eendje zou hij elf noemen, refererend aan de positie in de rij, en elf zou telkens terugvliegen naar Josje.

'Gewapend met een notitieblok speur ik de Albert Heijn af'
Maar ik zie Josje niet en ook niemand die aan mijn verbeelding van de schuchtere dierenvriend kan voldoen. Gewapend met een notitieblok speur ik de Albert Heijn af naar potentiële hoofdpersonages in mijn verhaal. Rookworsten, ansjovis en ingeblikte tonijn in de rug, ogen op scherp. Ik noteer: vrouw, boblijn, bordeauxrood geverfd haar. Houdt van sinaasappels en kaasfondue. Ze loopt naar het tijdschriftenrek. Vurig hoop ik dat haar keuze valt op een vunzig blaadje. Ze gaat toch maar voor de tv-gids. Niet eens een boeketromannetje voor bij de kaasfondue. Ik zet een streep door mijn aantekeningen en verlaat teleurgesteld de supermarkt.

Een donker meisje met ingevlochten haar en een rugtasje met een burberry-achtig patroon bepaalt mijn zicht. Ze draagt haar boodschappentas samen met een vrouw die praat met een Jordanees accent en een kapsel heeft dat associaties oproept met een dood struikgewas. Op de hoek van de staat de fiets van daarnet nog.

“Bennik toch nog vergeten van die viese gele doekkies te kopen, Kesha.” Mijn hart maakt een sprongetje. De Jordanese en Josje. Josje voor wie het doekje het begin van een leven met zijn soulmate betekende. En de Jordanese die de doekjes gebruikt om Josje’s kamer drie keer per week halfslachtig te poetsen waarna ze vervloekte krengen in de prullenbak smijt. Misschien kan ik haar struikgewas met al zijn complexe constructies dan als architectonisch detail inzetten.

Schrijven is schrappen

2010-02-08T20:40:00.002+01:00

Anne-Wil Petterson ziet eruit als een draconische schooljuffrouw. Ze zit in de schoolbank alsof iemand een latje langs haar rug houdt. Ze heeft een A5 schrijfblokje voor zich liggen en met beiden handen houdt ze een pen vast. Ze draagt een donkerblauw wollen vest en platte zwarte schoentjes, die precies evenredig zij aan zij staan.

Ik zit nog maar amper, als ze de onrustbarende mededelingen uitspreekt.
'Telefoons uit en in de tas graag. En wie de drang voelt met zijn of haar buurvrouw te overleggen wordt vriendelijk verzocht elders in het gebouw plaats te nemen.’ Dan bedenkt docente Anne-Wil Petterson dat het raam achter mij open moet staan. Niets mag ons concentratievermogen belemmeren. ‘Heeft iemand hier problemen mee?’Ze scant indringend onze gezichten.Ik voel een rilling over mijn rug en terwijl ik naar de overeind staande haartjes op mijn arm kijk, schud ik ontkennend mijn hoofd.

Persoonlijke bronnen verkennen. Daar gaat het Petterson om. De eerste opdracht is meteen een schot in de roos. Ze wil dat de studenten tot in de finesses beschrijven hoe zij een bepaalde maaltijd ervoeren toen zij een jaar of zeven, acht waren en thuis woonden. Dit is per definitie al erg persoonlijk, want niet ieder kind is thuis opgegroeid.

‘Laat nooit iets weg omdat je niet wilt dat een ander het leest’, drukt Petterson ons op het hart. ‘Je mag er wel voor kiezen om je verhaal niet voor te lezen. Maar nooit andersom.’Haar belerende toon krijgt prompt een nieuwe lading. Ik voel mij beschermd, alsof zij met een metalen schild voor mij gaat staan als iemand vraagt: ‘Hoe was jouw jeugd?’ De straffe wind in mijn rug tempert mijn abrupt opzette hoofdpijn. Ik koester de afwezigheid van mijn mobiele verleidingen en de geïsoleerdheid. Niemand die op mijn blaadje meekijkt en als een onzekere tienjarige vist naar mijn verhaaltje.

Ik denk aan Hugo Borst, Jan Wolkers en Joost Zwagerman. Aan hoe ik benijd dat zij zo onbesuisd openhartig kunnen zijn. Een bevrijdend gevoel neemt mijn pen over en ik doe uitvoerig uit de doeken hoe ik die specifieke maaltijd: aardappelen met spinazie en een kotelet, ervoer. We lezen allemaal ons verhaal voor. Als ik aan de beurt ben voel ik een brok in mijn keel ter grootte van een appel. Kortademig lees ik mijn verhaal voor. Stiekem laat ik toch het een en ander weg. Schrijven is ten slotte schrappen.

Interview with David La Chapelle

2010-01-07T14:09:00.004+01:00

'I would rather create a whole symphony than one great note'

by Shinta Lempers

David La Chapelle (Connecticut, 1969) is benevolent. Taking a stand against
inaccessible contemporary art he believes there’s only one path to follow: the heart. He talks about what moves and inspires him and what made his ongoing project, The Rape of Africa, a reality.

What was the inspiration behind this project?
In 2008 I visited the countries in mid-Africa because I’ve been doing a lot of travelling lately. Working in those countries made me really feel something. The land and the people were very moving and I wanted to use this experience to touch on something relevant. I think mythology and religions are always interpreted differently by each individual. This is my interpretation of Botticelli’s Venus and Mars: the circle between the god of war and the goddess of love, which has always existed and will never change.

Is the photograph a cynical comment on the history of the world?
For me it’s not a cynical comment on history. It’s all human. Every human being has a dark side. There’s always the struggle between war and love, good and evil. You never know which one is going to win next. I chose one continent specifically because it makes this understandable. History tells us it was the people from the western
continent who raped Africa. It was greed that took all the treasures away. You know, Mother Africa is the cradle of civilisation; in the greatest sense Africa stands for the world, to which greed in people is causing damage constantly.

Why did you choose only one photograph?
I didn’t choose a whole series because I don’t want to constantly remake old artists’ artworks. Botticelli’s Venus and Mars really made me feel something special though. It’s epic and really appropriate for my concept. The everlasting battle - and finding a balance - between war and love, is a very interesting subject. I also thought this project needed to be one piece only because it makes it more focused.

Is this project more personal than your fashion photography?
All the editorial work I have done is very personal, I always try to deliver my own message. Although I did make a huge shift in my career stepping out of advertising, moving to Hawaii and working on my artworks. But in the end, it’s the advertising work that made it possible to follow my dream. Everything it brought in I invested in personal projects. In all my work my goal is really to make my message understandable for everyone; to make it elitist is to be selfish. I want to communicate with my photographs, no matter what the subject is.

The photograph has a lot of details and references in it, such as the Sun detergent packages that decorate the wall. I am curious to know if these are actually references to your former mentor and friend Andy Warhol?
There are always little references in my works. In this piece, for instance, there are three soldiers protecting Mars, whereas Botticelli’s painting had four. I replaced the fourth soldier with Damien Hirst’s skull, the ultimate symbol of luxury. So, as to the detergent packages, everything that has repetition is Warholian to me. However, in Africa I came across houses in which people actually use these packages to cover their walls.

Do you think that you have made The Rape of Africa as a theme a novelty in art, and perhaps a source of inspiration for other artists?
I have no idea, but I truly hope so. I hope it appeals to people and it inspires artists not be afraid that aesthetics, nostalgic and romantic themes and following your heart stand in the way of a good artwork. My goal is to reach everyone who loves art. I would rather create a whole symphony than one great note.

Thank you for the interview and I am really looking forward to the outcome of your future project, which you explained will be a new series about paradise as a metaphor for enlightenment.

Hier

2010-01-07T13:40:00.002+01:00

Vandaag zit ik eens op een andere plek. Ik zit hier niet veel, de straffe tocht in mijn rug houdt me weg. Naast mij hangt een ouderwetse spiegel, het aangezicht hiervan vind ik ook niet altijd even prettig. Maar, het overzicht dat deze plek biedt zorgt ervoor dat ik zo nu dan mijn vaste plekje even laat voor wat is het. Ik staar naar buiten, terwijl ik een suikerklontje door mijn ‘cappuccino’ roer. Een naam die deze slappe bak pleur eigenlijk niet verdient. Ik vermoed nog steeds dat de substantie die ten grondslag ligt aan deze vloeistof niets met gemalen koffiebonen te maken heeft. Bij iedere slok denk ik aan mijn jeugd. Aan de slap getrokken filterkoffie van mijn moeder. Daarom drink ik hem, intens genietend, iedere dag weer.

Het is hier lawaaierig, het interieur is niet af, en op de muur zitten zwarte vegen die verraden dat er heel lang een schilderij of een foto hing. Waarschijnlijk een geschilderd Oost-Europees landschap prijkte. Het felle licht in deze ruimte houdt me kunstmatig wakker. Door mijn wimpers scan ik de boekenkast naast mij. Tientallen boeken staan fier rechtop, dicht tegen elkaar aan. De collectie groeit gestaag. Ik zie titels als ‘De zwarte met het witte hart’, ‘Ik zie, ik zie’, maar ook een verhandeling van Plato, en vraag mij af: Waarom ben ik hier niet vaker?

Op twee meter afstand voert een vrouw, type redacteur bij de Telegraaf, een discussie met een man met warrig haar. Hij laat haar niet uitpraten, dit roept gevoelens van irritatie op. Volgend tafereel. Na een tweede blik op haar geworpen te hebben, zie ik dat de vrouw die schoon linnen over een tafel werpt, niet Viola Holt is. Deze mensen bestaan niet voor mij, ik besta niet voor hen. Zij vormen slechts achtergrondruis. Niettemin besluit ik dat ik deze vertoning niet interessant genoeg vind en begeef mij naar mijn vaste stekje.

Dit is de plek waar ik knopen doorhak, hier ontspruiten de beste ideeën zich aan mijn gedachten. Kruipend in de maagdelijk witte achtergrond, vloeit er steeds weer een golf van rust over mij heen. Zelden zit ik hier niet alleen. Boven alles verkies ik thuis te zijn, met mijn warme witte dekbed om mij heen gedrapeerd. Met desnoods een slecht RTL 4 programma op de achtergrond. In kneuterigheid verblijf ik.

kop van de week

2009-12-23T23:16:00.003+01:00

de beste kop staat deze week in de extra modebijlage van Marie Claire. Een modereportage in androgyne stijl gaat vergezeld van de kop:

Dandy Cool

asos magazine

2009-12-23T23:13:00.002+01:00

gezien in asos magazine: Rachel Bilson in leren bikerjacket van Supertrash

Sep 10 - Oct 10 Dusk- Erwin Olaf

2009-09-27T13:23:00.003+02:00

Visit the beautiful exhibition Dusk! Looking for inspiration, Olaf became intrigued by a book called the Hampton Album, made around 1900 by Frances B. Johnston. The way in which she portrayed African-Americans was entirely new for him: dressed up in middleclass home and classroom situations. With Dusk, Olaf aims to recreate this atmosphere, and show a world in which an African-American (upper) middleclass New York family plays the main role. Dusk is part of Dusk & Dawn, which will be exhibited later this year.

Flatland Gallery
Lange Nieuwstraat 7
Abraham Dolehof
3512 PA Utrecht
The Netherlands
T: + 31 30 231 51 81
www.flatlandgallery.com

Voor eeuwig

2009-06-27T01:18:00.009+02:00

Niet dat het ook maar iemand een ratsass uitmaakt, maar toen ik het hoorde was het even na twaalven, verkeerde ik niet meer in nuchtere toestand en stond op het punt om mijn bedje te spreiden. De roes waarin in verkeerde werd overspoeld door een nieuwe, overweldigende roes.
De moijitos die ik eerder die avond dronk waren er de oorzaak van dat ik de informatie die mij werd aangeboden niet meteen kon ontleden. Er klonk maar één boodschap door en deze herhaalde zich constant, in de woonkamer door mijn gasten, op televisie, op internet en in mijn hoofd: Michael Jackson is overleden.

Het is half twee. We houden een kleine ceremonie; het voltallige album van Dangerous knalt door de speakers, de tv staat op mute maar we durven het nog niet aan om CNN af te zetten. Mijn facebook wordt geupdate, er worden telefoontjes gepleegd en smsjes verstuurd. Mijn zusje meldt dat een stukje in haar nu ook gestorven is. Ik mag van haar niet zeggen dat ik nu naar In the Closet luister. Nu moet ze huilen, ze is fan, dat weet ik toch? Ik ook, typ ik en druk op reply.
Mijn geliefde en ik besluiten de avond de bezegelen met Thriller, en we beseffen dat we elkaar nog hebben.

Tegen de tijd dat we wakker worden bericht NU.nl, dat het toch echt officieel is. Ik druip af naar de badkamer en stel vast dat iemand in de aangrenzende slaapkamer Smooth Criminal afspeelt. Op TMF is een MJ special te zien die bruut wordt onderbroken door een incapabele Saar, die pretenteert te kunnen presenteren. Een beller die meldt dat zelfs zijn moeder Michael Jackson kent, en die is nog wel Marokkaan! Shit man, dit is weer typisch de stuitende muziekzender. De rest van de dag kijk ik reportages, de één smakeloos (RTL Boulevard), de ander subtiel en MJ-fahig. (Ned 3)

Om half één stop ik met kijken, googlen en lezen. Niks geen treurige gedachten, en de media heb ik niet nodig. Ik ga zitten en vereeuwig mijn bewondering, verdriet, trots. Ik schrijf het van mij af.

At 25 years motown: first live performance of Billy Jean ever !

H&M goes Jimmy Choo!

2009-06-19T11:10:00.006+02:00

Gisteren werd ik geattendeerd op het heuglijke feit dat onze Zweedse kledingmagnaat in zee gaat met de fabrikant van de ultieme voetjuweeltjes. De collectie zal bestaan uit schoenen, tassen en accesoires. Verkrijgbaar in 200 filialen wereldwijd vanaf zaterdag 14 oktober. Schade voor je portemonnee: 40-200 euro. Ik reserveer alvast een plekje voor de deur aan de Kalvertoren!

2009-06-11T15:32:00.000+02:00

2 MANY BAD DJ NAMES

DJ Testosterony

DJ Toby Or Not Toby

DJ Jordy Licious

DJ Gerard Raeve (Ok, die is eigenlijk best geestig)

DJ Danny de Funk

DJ Lars Vegas

DJ Sowiesoul

DJ Billy the Klit

DJ Dance Erger Je Niet

DJ Rode Beatjes

Bron: Viceland.nl

Lost trailer by David LaChapelle

2009-06-08T23:36:00.001+02:00

Being the happy one to interview master of photography David LaChapelle, I had to do some research offcourse. Shame on me I wasn't aware that LaChapelle is the director of this amazing trailer of Lost. Portishead's 'Numb' completes the melancholic, intense and dramatic athmosphere of it all. Having seen all the seasons already, I think LaChapelle succeeded into depicting these characters in only two minutes.

Vicky Christina Barcelona ; DVD

2009-06-08T23:27:00.000+02:00

Sinds ik Scarlet, Penelope en Javier voor het eerst zag schitteren op het witte doek, in de Amsterdamse bioscoop The Movies, ben ik verkocht. Damn, die film maakt me gewoon een happy camper. Nu op dvd..